De lege hemel

In De lege hemel onderzoekt Marjan Slob wat eenzaamheid precies inhoudt. Ze definieert eenzaamheid als het droevige gevoel dat ontstaat wanneer een tekort aan verbondenheid wordt ervaren. Tegelijk ziet ze eenzaamheid als een verschijnsel dat belangrijke menselijke talenten aan het licht kan brengen, omdat je lijdt aan wat er níét is en daardoor juist zelfreflectie en verbeeldingskracht inzet. Het boek biedt een luchtige, maar heldere verkenning van dit universele verschijnsel en laat zien hoe eenzaamheid in verschillende levensfasen en contexten voorkomt.

Met een lichte toon bespreekt Slob grote denkers zoals Blaise Pascal, Daniel Dennett en Simone de Beauvoir en levert zij inzichten over de menselijke conditie aan de hand van voorbeelden uit romans, films en popliedjes. Ze legt verrassende verbanden tussen eenzaamheid en thema’s als podiumvrees, maskers, selfies, ruimtereizen en getut op dames-wc’s. Een belangrijke rode draad is het idee dat eenzaamheid niet alleen een last is, maar ook een reflexieve positie die ons wijzen op mogelijkheden en talenten. Met David Bowie als gids laat zij zien hoe je kunt spelen met onvermijdelijke verlorenheid. Genomineerd en onderscheiden op verschillende momenten.

Kenmerken

• Eenzaamheid als gevoel van tekort aan verbondenheid
• Zelfreflectie en verbeeldingskracht brengen talenten aan het licht
• Bespreekt Pascal, Dennett en Simone de Beauvoir
• Voorbeelden uit romans, films en popliedjes
• David Bowie als gids in het spelen met verlorenheid