De nobele autist

Romana Vrede schrijft in De nobele autist over haar kerngezonde maar autistische zoon Charlie, en haar angst dat hij haar nodig zal hebben als hij oud is en zij er niet meer is. Ze richt haar verhaal op Charlie en laat zijn kijk op de wereld meespiegelen, soms in voetnoten als fictieve reacties. Het boek begint bij zijn dood en keert terug naar zijn jongste jaren, waar geluk zoals fietsen op de tandem en ontbijtjes in bed afwisselen met wanhoop, onbegrip en angst voor escalaties. Charlie dwingt haar om te focussen en de wereld te zien door zijn ogen, zonder zich te laten misleiden door sekse, status, huidskleur of handicap. Daarnaast fantaseert ze over zijn volwassen jaren: waar hij zal wonen en werken, of hij verliefd wordt. Ze stelt zichzelf vragen zoals: heb je vrienden gehad, wilde je participeren in deze maatschappij?

Zittend aan het ziekenhuisbed van haar zoon denkt Romana na over zijn leven. Charlie ligt in coma en het is onzeker of hij zal herstellen. Ze herinnert zich zijn geboorte en zijn jeugd, het plezier van de tandem en de onzichtbare spanningen die ontstonden door onbegrip en angst. In gedachten stelt ze Charlie vragen over zijn leven: wie waren zijn vrienden, heeft hij seks gehad, heeft hij pijn ervaren, en waarom sloeg hij haar soms, of heeft ze zich gemist?

Kenmerken

• Romana Vrede schetst het leven van Charlie
• Vertelt vanaf zijn dood terug naar zijn jeugd
• Zicht op de wereld zonder bias door Charlie
• Geluk: tandemrit en ontbijtjes in bed
• Fantasie over volwassen leven: wonen, werken, liefhebben
• Thema’s: wanhoop, onbegrip, angst voor escalaties