De schoorsteen

Trienke Hazenberg heeft één ding nodig: een datum. Geen gesprek, geen begrip, geen brief met de zin dat haar huis 'in de reguliere lijn zit'. Ze zet een stuk van haar eigen schoorsteen op het spreekgestoelte van de gemeenteraad en wacht tot iemand haar iets belooft dat ze kan opschrijven op de kalender.Age Wubs wil hetzelfde, of zegt dat hij dat wil. Hij dient een motie in namens zijn fractie, zijn kraag rechtop, zijn map onder zijn arm — terwijl er in zijn binnenzak een vel papier zit dat hij nog aan niemand heeft laten zien. Een schuur, een bedrag, een handtekening waarover hij had beloofd te zwijgen.Een nacht lang zit een dorp op de tribune terwijl beneden wordt gerekend, gestemd en geschoven met woorden als 'streeft ernaar' en 'uiterlijk'. Boven de tafel gaat het over kaders en prioritering. Onder de tafel gaat het ergens anders over.Als de ochtend aanbreekt, ligt er een datum op papier. Maar wie er nog aan mag geloven, dat is een andere vraag.Dit boek is door AI gegenereerd.