De soeplepel

Herman ligt nog geen dag dood of Marijke heeft al gebeld, geregeld, gelamineerd. Ineke maakt een boterham. Sanne raakt met haar duim steeds hetzelfde plekje op haar telefoon aan. Wouter rookt op een balkon in Antwerpen en zegt tegen zichzelf dat bellen morgen ook kan. Terwijl het huis aan het Boterdiep leeggehaald wordt, doos voor doos, komt er iets anders naar boven: een bankafschrift dat niemand had mogen vinden, een bedrag zonder omschrijving, een schoonzus die blijft wonen in een huis dat niet van haar is. Iedereen heeft een lijstje, een sticker, een reden om het nu even niet te zeggen. Maar in de trein tussen Maastricht en Groningen, heen en terug, kom je elkaar op een gegeven moment tegen. Wat er precies is achtergelaten, en door wie, wordt pas duidelijk als de dozen leeg zijn en er niets meer is om mee bezig te blijven.Dit boek is door AI gegenereerd.