De uitvinding van het wiel

Bol

Jacques Huinck werd opgeleid als fotograaf in het gebombardeerde Aken,vond geen werk en werd zelfstandig fotograaf.(1959)Hij werkte meestalvoor architecten. Als leraar aan een kunstacademie moest hij pionierswerk doen op onverwarmde zolderkamers! Jacques Huinck (1935) beschrijft met humor de vele naoorlogse veranderingen, zoals de generatiekloof, woningnood, een overvol huis, wanbetalers, de komst van de pil en de welvaart. De mensen begonnen wakker te worden. Het bidden werd vervangen door nadenken, tot schrik van conservatieven. In Parijs won hij de `Prix Nièpce voor de foto s die hij in 1959 tijdens liftreizen naar Parijs en Valencia maakte. Vervolgens maakte hij zo n dertig korte speelfilms voor een psychologische faculteit. Kreeg reisbeurs naar Hollywood, werd leraar aan een kunstacademie. Minder vrolijk is de achtergrond waartegen zich alles afspeelt: de koude oorlog met de voortdurende dreiging van een atoomoorlog. De Cuba-crisis leek de startsignaal te worden. Ook de echtscheidingsgolf en de echtscheidingsindustrie zijn niet echt zonnig. Na zijn pensionering liep hij met zijn vriendin (journaliste) naar Santiago voor het maken van een reportage. Is momenteel grottengids in Maastricht en schildert. ISBN 978 949 108 09 06

Stumpel

Jacques Huinck, geboren in Maastricht 1935. Tijdens zijn rommelige jeugd was het mode om problemen met geweld op te lossen. (Hij schreef daarover zijn eerste boek: 'Vrolijk zullen we altijd blijven'). Na de koude douche van de oorlog, leken de mensen wakker te worden en het heft in eigen handen te nemen. Het bidden verminderde en nadenken kwam daarvoor in de plaats, afgeremd door angstige conservatieven. Hij beschrijft in dit boek de vele naoorlogse veranderingen tegen het decor van een dreigende atoomoorlog. Als het kan met humor, beschrijft hij de generatiekloof, de massale bouw van nieuwe woningen, het oprukkende verkeer, de welvaart, de komst van de pil, maar ook de echtscheidingsgolf.Als beroepsfotograaf, filmmaker en leraar aan een kunstacademie was kijken zijn beroep. Momenteel maakt hij de mensen aan het lachen, als grottengids in Maastricht. "Een reuzeleuke manier om geld voor de alimentatie te verdienen!" zegt hij.Hij liep met zijn vriendin (journaliste) voor een reportage naar Santiago.

Bruna

Jacques Huinck (1935) beschrijft met humor de vele naoorlogse veranderingen, zoals de generatiekloof, woningnood, een overvol huis, wanbetalers, de komst van de pil en de welvaart. De mensen begonnen wakker te worden. Het bidden werd vervangen door nadenken, tot schrik van conservatieven. In Parijs won hij de `Prix Nièpce voor de foto s die hij in 1959 tijdens liftreizen naar Parijs en Valencia maakte. Vervolgens maakte hij zo n dertig korte speelfilms voor een psychologische faculteit. Kreeg reisbeurs naar Hollywood, werd leraar aan een kunstacademie. Minder vrolijk is de achtergrond waartegen zich alles afspeelt: de koude oorlog met de voortdurende dreiging van een atoomoorlog. De Cuba-crisis leek de startsignaal te worden. Ook de echtscheidingsgolf en de echtscheidingsindustrie zijn niet echt zonnig. Na zijn pensionering liep hij met zijn vriendin (journaliste) naar Santiago voor het maken van een reportage. Is momenteel grottengids in Maastricht en schildert. ISBN 978 949 108 09 06