De verloren toon

Bruna

Wenen, 1929. Alles verandert op slag wanneer in het warme, goedburgerlijke gezin Winiewicz de moeder onverwacht sterft. Lida is bijna één jaar, haar zus Claudia is zes. Jaren later hertrouwt vader Karl met een jongere Joodse vrouw. Wanneer de nazi’s de macht grijpen vlucht hij met zijn nieuwe echtgenote naar Parijs, zijn twee dochters achterlatend bij zijn zus in Wenen. Als Lida, zelf voor een kwart Joods, studeert voor klassiek zangeres, ondervindt ze wat antisemitisme betekent: het wordt haar verboden op te treden. Vanaf dat traumatische moment haalt ze de hoge g niet meer, wat ze ook probeert. Maar voor zelfmedelijden is geen tijd: haar intelligentie, humor en scherpe ironie redden haar. ‘Het schijnt dat je ook kunt leven zonder te kunnen zin gen.’ De in Oostenrijk veel bekroonde schrijfster haalt in De verloren toon haar jeugdherinneringen op – met een scherp oog voor details en een grimmige levenslust.

Stumpel

Wenen, 1929. Alles verandert op slag wanneer in een goedburgerlijk gezin de moeder onverwacht sterft. De vader van Lida hertrouwt met een jongere Joodse vrouw, de nazi?s grijpen de macht en haar ouders vluchten zonder haar naar Parijs. Op een dag wordt het Lida, die studeert voor klassiek zangeres, verboden op te treden omdat ze voor een kwart Joods is. Vanaf dat traumatische moment haalt ze de hoge G niet meer, wat ze ook probeert. Maar zelfmedelijden is uit den boze: haar intelligentie, humor en scherpe ironie redden haar, want, zo zegt ze: ?Naar verluidt is er ook een leven als je niet zingen kunt.?De inmiddels negentigjarige veel geroemde schrijfster haalt haar jeugdherinneringen op ? met een scherp oog voor details en een nooit-aflatende levenslust.