De vervlogen tijd (Paperback)
Uitgelicht
|
23,99 |
Naar shop
|
|
23,99 |
Naar shop
|
|
23,99 |
Naar shop
|
Beschrijving
Een weemoedige terugblik op hoe het vroeger was. Wim Daniëls neemt je mee naar de tijd van zijn jeugd, de jaren vijftig en zestig, een periode waarin het leven trager leek te verlopen. In het dorp waar hij opgroeide woonden nog boeren die met hun vee soms de weg blokkeerden en het verkeer in alle rust lieten wachten. ’s Zomers stonden mensen ’s avonds buiten op de stoep en kruideniers boden rekeningen aan. Nog lang niet iedereen had een televisie, maar wie wist, mocht op woensdag- en zaterdagmiddag kijken bij die ene familie in de straat die al wel een toestel had. Thuis hoorden we hoorspelen op de radio, melk werd beschreven als de witte motor en kolen als de zwarte brandstof. En op zaterdag zat Wim in de teil, in het troebele water, want hij was de jongste thuis. Met fragmenten uit ‘De vervlogen tijd’ schetst dit werk wat er was en tegenwoordig niet meer is, soms met weemoed en soms met een zucht van verlichting.
In dit boek wordt nogmaals de tijd van vroeger verbeeld, met evenveel liefde en herinnering als nieuwsgierigheid naar hoe het leven scheen te verlopen. De beschrijvingen geven een beeld van een gemeinschaft waar kleine rituelen en dagelijkse gewoontes het bestaan vormden en waar verandering langzaam binnenviel.
Een weemoedige terugblik op hoe het vroeger was. Wim Daniëls neemt je mee naar de tijd van zijn jeugd, de jaren vijftig en zestig, een periode waarin het leven trager leek te verlopen. In het dorp waar hij opgroeide woonden nog boeren die met hun vee soms de weg blokkeerden en het verkeer in alle rust lieten wachten. ’s Zomers stonden mensen ’s avonds buiten op de stoep en kruideniers boden rekeningen aan. Nog lang niet iedereen had een televisie, maar wie wist, mocht op woensdag- en zaterdagmiddag kijken bij die ene familie in de straat die al wel een toestel had. Thuis hoorden we hoorspelen op de radio, melk werd beschreven als de witte motor en kolen als de zwarte brandstof. En op zaterdag zat Wim in de teil, in het troebele water, want hij was de jongste thuis. Met fragmenten uit ‘De vervlogen tijd’ schetst dit werk wat er was en tegenwoordig niet meer is, soms met weemoed en soms met een zucht van verlichting.
In dit boek wordt nogmaals de tijd van vroeger verbeeld, met evenveel liefde en herinnering als nieuwsgierigheid naar hoe het leven scheen te verlopen. De beschrijvingen geven een beeld van een gemeinschaft waar kleine rituelen en dagelijkse gewoontes het bestaan vormden en waar verandering langzaam binnenviel.
Prijzen voor het laatst bijgewerkt op: