de verzopen katten en Hollander

In De verzopen katten en de Hollander schetst Detlev van Heest een naar binnen gekeerde samenleving die microscopisch wordt bekeken en ontleed. Het Toneel van de roman is Japan, en in heldere, ingetogen taal, doorspekt met absurdistische humor, volgen we een bonte verzameling mensen, planten en dieren. De verteller introduceert een innemend vrouwtje met communistische sympathieën dat de kluts kwijt is, de voormalige keizerlijke lijfwacht die lichamelijk aftakelt en in zijn eigen vuil dreigt te komen, de weduwe van een professor die aan haar jarenlange sterfbed Schubert draait, en een oude man die de schrijver verdenkt van oorlogsmisdaden. De verzopen katten en de Hollander is bovenal een zelfportret: werkelijkheid en fictie vloeien ineen en de lezer krijgt de indruk dat alles precies zo gebeurt als beschreven. De roman vormt de aanloop naar Pleun, een volgende roman waarin het toneel naar Nieuw-Zeeland verplaatst wordt en waarin de autobiografische traditie van onder meer J.J. Voskuil, Frida Vogels en Minke Douwesz wordt herkend.

De toon van het boek blijft helder en ingetogen, met een constante onderstroom van humor die de absurditeit van de gepresenteerde situaties onderstreept. Het werk schetst een beeld van een schrijversfiguur die zichzelf tot onderwerp maakt, en zo een scherpe, maar soms milde kritische reflectie biedt op literatuur en het bestaan. Het verhaal zet aan tot verwachting van een vervolgroman die het decor naar een andere wereld verlegt, waardoor de grens tussen autobiografie en fictie verder vervaagt.

Kenmerken

• Japan als setting, microscopische sociologie
• heldere, ingetogen taal met absurdisme
• innemend vrouwtje met communistische sympathieën
• voormalige keizerlijke lijfwacht, aftakeling
• weduwe van een professor, Schubert-luisteraar
• oude man beschuldigd van oorlogsmisdaden
• zelfportret van de schrijver
• werkelijkheid en fictie vloeien samen
• aanloop naar Pleun, Nieuw-Zeeland als toneel
• autobiografische traditie van Voskuil, Vogels, Douwesz