De vloer

Op zondagmiddag gaat de deur van de zaal open om twee uur, en Marga Ten Brinke schenkt koffie alsof er niets aan de hand is. Sjoerd danst met wie er over is, Boy ligt op zijn vaste plek bij de vloer, en achter de bar telt haar kleindochter Femke de tafels — zesenzestig vandaag, minder dan vorig jaar. Wat niemand hardop zegt: de post in de la wordt dikker, de zondagen worden dunner, en er is een sollicitatiebrief die al maanden op antwoord wacht. Terwijl de accordeon dezelfde wals speelt die hij al veertig jaar speelt, rekent iedereen in stilte zijn eigen sommen — Marga met haar kasboek, Ruben met een taxatie, Femke met een treinkaartje naar een ander leven. Boven de dansvloer hangen dezelfde vier lampen als in 1984. Beneden verandert alles, langzaam, tafel voor tafel, streepje voor streepje op het viltje. De vraag is niet of de muziek gaat stoppen. De vraag is wie straks nog thuis is als hij ophoudt.Dit boek is door AI gegenereerd.