Demokratyzacja brazylijskiej polityki zagranicznej

G¿ówna dyskusja w niniejszym artykule dotyczy udziäu w¿adzy ustawodawczej w agendzie brazylijskiej polityki zagranicznej, ze szczególnym uwzgl¿dnieniem jej dziää podczas konferencji Rio-92 w 1992 r. i konferencji Rio+20 w 2012 r. Przedsi¿wzi¿cie to by¿o mo¿liwe dzi¿ki zastosowaniu modeli analitycznych, które opisuj¿ i oceniaj¿ logik¿ interakcji w demokracjach mi¿dzy ró¿nymi podmiotami krajowymi w d¿¿eniu do osi¿gni¿cia ich celów, w którym to procesie polityka zagraniczna jest jednym z elementów. Konieczne by¿o nakre¿lenie ogólnych podstaw demokratyzacji polityki zagranicznej, teoretycznych star¿ i oporu wobec tego tematu, z których niektóre zostäy ju¿ przezwyci¿¿one, oraz panoramy brazylijskiej polityki zagranicznej, bior¿c pod uwag¿ relacje mi¿dzy jej podmiotami i momentami historycznymi kraju, podchodz¿c w celu umieszczenia czytelnika w kontek¿cie. Nakre¿lono profile i prerogatywy dwóch g¿ównych aktorów brazylijskiej polityki zagranicznej, Itamaraty i Kongresu Narodowego, ujawniaj¿c zmian¿ wzorca izolacji tego pierwszego i istnienie zinstytucjonalizowanych ¿rodków dla drugiego, aby dziää bardziej asertywnie w zakresie agend polityki zagranicznej. Przeprowadzono studium przypadku konferencji Rio 92 i Rio +20.