Dent May Across The Multiverse (CD)
Uitgelicht
|
25,79
21,18 |
Naar shop
|
|
21,91 |
Naar shop
|
Beschrijving
Bol Partner
Across the Multiverse is het vierde studioalbum van de Amerikaanse singer-songwriter Dent May, dat in 2017 verscheen bij Carpark Records. Dit indiepopalbum laat een verfijnde ontwikkeling in Mays geluid horen, waarbij zonnige, pakkende melodieën worden gecombineerd met retro-invloeden van artiesten als Brian Wilson, Harry Nilsson en Todd Rundgren. Het album is geschreven en grotendeels in eigen beheer geproduceerd in een slaapkamer in Los Angeles nadat hij naar de stad was verhuisd, en kwam voort uit een uitbarsting van creativiteit, aangewakkerd door het 's avonds laat draaien van zeldzame discofunk. Statige strijkers, boogiepiano, synthesizers en twangy gitaren creëren een technicolor-uitbarsting van pure popperfectie, die een magische mysterietour door dromerige, aanstekelijke landschappen oproept. Mays zachte zang stijgt met melodieuze uithalen die doen denken aan Christopher Owens of een jonge Elvis Costello, en levert kunstzinnige terugblikken die zowel tijdloos als direct aanvoelen. Critici prezen het als een van de opvallendste popalbums van 2017, en roemden de warme pianorollen, digitale texturen, falsetrefreinen en grootse, droomachtige klanken die een welkome, zonnige afleiding bieden. De collectie, die 42 minuten duurt, toont May's veelzijdige vaardigheden op bijna elk instrument en markeert zijn debuut bij Carpark na eerdere releases bij Paw Tracks. Het is een gepolijst statement, dat de omgeving opschudt voor zijn meest volmaakte werk tot nu toe, vol humoristische teksten en interstellaire romantiek zonder kunstgrepen.
Across the Multiverse is het vierde studioalbum van de Amerikaanse singer-songwriter Dent May, dat in 2017 verscheen bij Carpark Records. Dit indiepopalbum laat een verfijnde ontwikkeling in Mays geluid horen, waarbij zonnige, pakkende melodieën worden gecombineerd met retro-invloeden van artiesten als Brian Wilson, Harry Nilsson en Todd Rundgren. Het album is geschreven en grotendeels in eigen beheer geproduceerd in een slaapkamer in Los Angeles nadat hij naar de stad was verhuisd, en kwam voort uit een uitbarsting van creativiteit, aangewakkerd door het 's avonds laat draaien van zeldzame discofunk. Statige strijkers, boogiepiano, synthesizers en twangy gitaren creëren een technicolor-uitbarsting van pure popperfectie, die een magische mysterietour door dromerige, aanstekelijke landschappen oproept. Mays zachte zang stijgt met melodieuze uithalen die doen denken aan Christopher Owens of een jonge Elvis Costello, en levert kunstzinnige terugblikken die zowel tijdloos als direct aanvoelen. Critici prezen het als een van de opvallendste popalbums van 2017, en roemden de warme pianorollen, digitale texturen, falsetrefreinen en grootse, droomachtige klanken die een welkome, zonnige afleiding bieden. De collectie, die 42 minuten duurt, toont May's veelzijdige vaardigheden op bijna elk instrument en markeert zijn debuut bij Carpark na eerdere releases bij Paw Tracks. Het is een gepolijst statement, dat de omgeving opschudt voor zijn meest volmaakte werk tot nu toe, vol humoristische teksten en interstellaire romantiek zonder kunstgrepen.