Depresja i samobójstwa: Odkrywanie architektury genomowej transkryptomicznej

Du¿e zaburzenia depresyjne (MDD) s¿ jednym z najtrudniejszych do zbadania zaburze¿ psychicznych. Jest to zaburzenie wielogenowe, którego cz¿sto¿¿ wyst¿powania w ci¿gu ¿ycia wynosi 10-15%, przy czym kobiety choruj¿ dwukrotnie cz¿¿ciej ni¿ m¿¿czy¿ni, z nieznanych przyczyn. Wysoka cz¿sto¿¿ wyst¿powania tego niezakänego, ale wyniszczaj¿cego zaburzenia w ci¿gu cäego ¿ycia wymaga post¿pów w tej dziedzinie, aby mo¿na by¿o opracowä lepsze leki terapeutyczne do skuteczniejszego leczenia pacjentów. Badania asocjacyjne cäego genomu dotycz¿ce powänej depresji nie przynios¿y jeszcze znacz¿cych wyników. Wynika to prawdopodobnie z niewielkiego wp¿ywu poszczególnych loci i/lub du¿ej heterogeniczno¿ci choroby. Dodatkowym czynnikiem komplikuj¿cym jest udziä czynników niegenetycznych, takich jak zmienne ¿rodowiskowe. W rezultacie rozszyfrowanie architektury genetycznej jest trudne. Chociä zarówno geny, jak i ¿rodowisko s¿ czynnikami wp¿ywaj¿cymi na rozwój MDD, niniejsza ksi¿¿ka skupia si¿ na genetyce tego zaburzenia. Istnieje pilna potrzeba zrozumienia genetycznych podstaw MDD, a naszym celem jest osi¿gni¿cie tego poprzez wykorzystanie sekwencjonowania nowej generacji w celu odkrycia wariantów genomowych i genów o zaburzonej regulacji, które odgrywaj¿ rol¿ w rozwoju tej choroby.