Diamanda Galas Saint Of The Pit (CD)

Saint Of The Pit van Diamanda Galás is een avant-garde en experimenteel album dat bekendstaat om zijn intense en confronterende karakter. Het album verscheen op cd in het jaar 1986 en vormt het tweede deel van haar trilogie The Masque of the Red Death, waarin ze de uitbraak en impact van de hiv/aids-epidemie centraal stelt. Galás vermengt op deze plaat moderne klassieke invloeden met elementen uit de experimentele muziek en gothic, wat resulteert in een uniek en indringend klanklandschap. Het album bestaat vrijwel volledig uit composities die alleen door Galás zijn uitgevoerd. Ze bespeelt piano, Hammondorgel en synthesizer, terwijl haar stem het meest allesbepalende instrument blijft. Haar vocale bereik en expressieve techniek creëren zowel angstaanjagende als kwetsbare momenten. Op enkele tracks werkt ze samen met F. M. Einheit, die industriële geluiden en percussie bijdraagt, zoals het ritmisch gebruik van kettingen en drums. Saint Of The Pit onderscheidt zich door thematiek en tekstkeuze; negentiende-eeuwse poëzie van dichters als Charles Baudelaire, Gérard de Nerval en Tristan Corbière wordt gehanteerd als basis voor de teksten, waarmee tragiek en existentiële wanhoop worden versterkt. De persoonlijke betrokkenheid is groot, niet in de laatste plaats omdat het album is opgedragen aan haar aan aids overleden broer. De muziek is rauw, maar kent ook onverwachte momenten van ingetogenheid, waarmee Galás verschillende emoties en stadia van verlies en woede verwoordt. Enkele opvallende tracks van het album zijn 'La treizième revient' – een indringende orgelcompositie die direct de toon zet voor het werk – en 'Cris d'aveugle (Blind Man’s Cry)', waarin Galás' stem tot op het uiterste wordt benut. Ook 'Εξελόυμε (Deliver Me)' valt op door het gebruik van zware percussie en het dramatische karakter. Elk stuk draagt bij aan de duistere en onverbiddelijke sfeer van het album. Saint Of The Pit geldt als één van de meest consistente en melodisch toegankelijke werken binnen de trilogie, zonder in te boeten aan avant-gardistische scherpte. Het album wordt geprezen om de manier waarop het minimalistische middelen gebruikt om een overweldigende emotionele impact te genereren. Diamanda Galás toont op dit album haar status als compromisloze, visionaire kunstenaar binnen het experimentele genre.