Die Aeronauten Neun Extraleben (CD)
Uitgelicht
|
24,38 |
Naar shop
|
|
27,96
24,38 |
Naar shop
|
Beschrijving
Bol Partner
Neun Extraleben is het laatste album van de Zwitserse band Die Aeronauten, uitgebracht in 2020. Het album verscheen postuum na het overlijden van frontman Olifr Maurmann (Oliver Maurmann) in januari 2020, nadat hij maandenlang in het ziekenhuis had gewacht op een donorhart. De band voltooide het album met reeds opgenomen vocaalsporen van Maurmann, aangevuld met schetsen en fragmenten die de overgebleven bandleden afmaakten. Het resultaat is een onverwacht krachtig en levendig werk geworden dat klinkt als het debuut van een energieke jonge band, in plaats van een weemoedig afscheidsalbum. Muzikaal beweegt het album zich door diverse genres, waaronder ska-punk, garagerock, psychedelische ska, soul, sixties-swing en punkrock, allemaal met de kenmerkende schrammelige sound van de band. Die Aeronauten worden wel beschouwd als Zwitserse adoptiekinderen van de Hamburger Schule en delen verwantschap met bands als Superpunk en Knarf Rellöm. Het album is opmerkelijk onsentimenteel en vol levenslust, met humor en eerlijkheid maar zonder cynisme of depressiviteit. De blaassectie speelt een prominente rol en voegt een extra dimensie toe aan de energieke gitaren en orgels uit de jaren zestig. Hoewel het album technisch gezien een afscheid markeert, voelt het paradoxaal genoeg als een belofte van een toekomst die er niet meer kwam. Het is een troostrijk en krachtig statement geworden van een band die consequent zijn eigen weg ging, buiten de commerciële mainstream, en daarmee een blijvend monument heeft neergezet voor hun charismatische voorman.
Neun Extraleben is het laatste album van de Zwitserse band Die Aeronauten, uitgebracht in 2020. Het album verscheen postuum na het overlijden van frontman Olifr Maurmann (Oliver Maurmann) in januari 2020, nadat hij maandenlang in het ziekenhuis had gewacht op een donorhart. De band voltooide het album met reeds opgenomen vocaalsporen van Maurmann, aangevuld met schetsen en fragmenten die de overgebleven bandleden afmaakten. Het resultaat is een onverwacht krachtig en levendig werk geworden dat klinkt als het debuut van een energieke jonge band, in plaats van een weemoedig afscheidsalbum. Muzikaal beweegt het album zich door diverse genres, waaronder ska-punk, garagerock, psychedelische ska, soul, sixties-swing en punkrock, allemaal met de kenmerkende schrammelige sound van de band. Die Aeronauten worden wel beschouwd als Zwitserse adoptiekinderen van de Hamburger Schule en delen verwantschap met bands als Superpunk en Knarf Rellöm. Het album is opmerkelijk onsentimenteel en vol levenslust, met humor en eerlijkheid maar zonder cynisme of depressiviteit. De blaassectie speelt een prominente rol en voegt een extra dimensie toe aan de energieke gitaren en orgels uit de jaren zestig. Hoewel het album technisch gezien een afscheid markeert, voelt het paradoxaal genoeg als een belofte van een toekomst die er niet meer kwam. Het is een troostrijk en krachtig statement geworden van een band die consequent zijn eigen weg ging, buiten de commerciële mainstream, en daarmee een blijvend monument heeft neergezet voor hun charismatische voorman.