Do¿wiadczenia kompetentnych, nigdy niezam¿¿nych osób powy¿ej czterdziestego roku ¿ycia

Pozostawanie samotnym w pó¿niejszym wieku jest cz¿sto postrzegane z perspektywy modelu deficytowego bycia niezam¿¿nym, ale w niniejszym badaniu starsze, kompetentne osoby, które nigdy nie by¿y w zwi¿zku mä¿e¿skim, s¿ badane z perspektywy normatywnej. Wykorzystuj¿c teori¿ rozwoju Eriksona i analityczne podej¿cie relacyjne, wyodr¿bniono sze¿¿ wspólnych cech: samodzielno¿¿, marginalizacja, odpowiedzialno¿¿, niezale¿no¿¿ w zwi¿zkach, strefa komfortu/wp¿yw na otoczenie oraz w¿asna przestrze¿. W matrycy relacyjnej stwierdzono niezale¿ne poczucie to¿samo¿ci, z winnicotowsk¿ zdolno¿ci¿ do samotno¿ci. Mä¿e¿stwo ma drugorz¿dne znaczenie w stosunku do zapewnienia sobie w¿asnej przestrzeni, pomimo warto¿ciowania relacji. Ponadto stwierdzono niemal idealn¿ korelacj¿ mi¿dzy l¿kiem a unikaniem, ale tylko w przypadku romantycznych zwi¿zków. Te nigdy niezam¿¿ne osoby doros¿e maj¿ inn¿ ¿cie¿k¿ rozwoju ni¿ ich zam¿¿ni odpowiednicy, ale równie znacz¿ce relacje i ¿ycie oraz wysoki poziom zadowolenia z ¿ycia. Kieruj¿c si¿ indywidualnymi warto¿ciami i przekonaniami, a nie opieraj¿c si¿ na konwencjonalnych wyborach lub mä¿e¿stwie, osoby te ujawniaj¿ przed¿u¿on¿ samotno¿¿ jako inn¿, ale udan¿ ¿cie¿k¿ rozwoju.