Drahla Angeltape (CD)

Angeltape is het tweede volledige album van Drahla, uitgebracht in 2024 op CD. Dit Britse trio, afkomstig uit Leeds, is stevig geworteld in het genre post-punk en art-punk. Kenmerkend voor Angeltape is de avontuurlijke, experimentele benadering waarbij de band het vertrouwde geluid van hun debuut verder uitdiept en tegelijkertijd op zoek gaat naar nieuwe sonische mogelijkheden. Het album wordt gekenmerkt door een combinatie van strak gesynchroniseerde ritmes, rauwe gitaren, stuwende baspartijen en dissonante, soms ronduit jankende saxofoonklanken, gespeeld door Chris Duffin. De productie is opvallend scherp: gitaren zijn messcherp, de bas springt uit de mix en het slagwerk is krachtig en opzwepend. De zang van Luciel Brown fungeert niet alleen als leidende stem, maar komt vaak naar voren als percussief element dat zich naadloos vermengt met de ritmesectie. Haar indringende, soms afgemeten vocalen roepen beelden op van verlorenheid en existentiële onzekerheid, gevoelens die diep verweven zijn met de thematiek van het album. Angeltape klinkt tegelijkertijd verankerd in het historische geluid van Leeds, waar bands als Gang of Four en Delta 5 de toon zetten, en toch bijzonder eigentijds dankzij Drahla’s voortdurende drang tot experimenteren en vernieuwing. De invloeden van no-wave en avant-garde zijn duidelijk hoorbaar, met een verwijzing naar het werk van het Engelse experimentele collectief This Heat en de chaotische energie van vroege Sonic Youth. Onder de tracks die op Angeltape te vinden zijn, springt de opener 'Under the Glass' in het oog. Hier hoor je meteen de unieke stijl van de band: een eenzame, schreeuwende saxofoon opent het nummer, terwijl gitaarakkoorden zich als een mist boven de muziek verplaatsen. Brown werpt existentiële vragen op als 'What was it worth?', waarmee de toon voor het album wordt gezet. Een ander markant nummer is 'Default Parody', waarin een door het mysterie omgeven saxofoon solo gecombineerd wordt met doorklinkende gitaarpartijen en de strakke bas van Rob Riggs, wat resulteert in een beklemmende sfeer. Ook 'Concrete Lily' laat horen hoe Drahla teruggrijpt op het verleden zonder daarin te blijven hangen: het is een nummer dat de erfenis van de jaren tachtig verweeft met eigentijdse punkenergie, zonder nostalgisch te worden. Angeltape is geen somber album, ondanks de verwerking van persoonlijke en collectieve gevoelens van verlies. Drahla slaagt erin de luisteraar enerzijds te confronteren, anderzijds te enthousiasmeren met hun energieke klankbeeld en compromisloze attitude. Het album voelt als een triomfantelijke terugkeer na een lange periode van stilte, een artistiek statement dat niet enkel reflecteert op de verandering en vergankelijkheid, maar vooral vooruitblikt naar mogelijke nieuwe richtingen voor de band en het post-punk genre zelf.