Driving While Black

Driving While Black is een jazzfusionalbum van multi-instrumentalist Bennie Maupin en synthesizerpionier Dr. Patrick Gleeson dat oorspronkelijk in 1998 werd uitgebracht. Het album werd opgenomen in de Different Fur Studios in San Francisco en is Maupins eerste release als leider in twintig jaar. Dit baanbrekende werk combineert fusion uit de jaren 70 met acid jazz uit de jaren 90 en laat Gleesons funky hiphopbeats en analoge synthesizers horen naast Maupins krachtige saxofoon- en basklarinetspel. De productie van het album nam ongeveer twee jaar in beslag en was Maupins eerste volledig digitale opname, met experimentele composities die de nadruk legden op het verkennen van tonale relaties in plaats van traditionele akkoordwisselingen. Het project omvat zowel originele werken van Maupin en Gleeson als een nieuw arrangement van het klassieke nummer "Smiling Faces" van Barrett Strong en Norman Whitfield. Critici prezen de vakkundige fusie van vintage en hedendaagse klanken op het album. AllMusic loofde de muzikanten voor het creëren van een fris en samenhangend werk, waarbij recensent Christian Genzel in het bijzonder Maupins prestaties prees als een van zijn beste in jaren. The Penguin Guide to Jazz beschreef het als een merkwaardig tijdsdocument dat op onhandige wijze de tijd overstijgt, maar erkende tegelijkertijd dat Gleesons ritmische bijdragen een substantiële ondersteuning vormen voor Maupins expressieve houtblazersspel. De innovatieve benadering van het album om verschillende muzikale tijdperken te vermengen en de nadruk op improvisatie en tonale verkenning maakten het tot een opmerkelijke bijdrage aan de jazzfusion van eind jaren negentig.