Drunken Prayer Into The Missionfield (LP)

Drunken Prayer’s tweede album, Into The Missionfield, verscheen in 2012 en bouwt voort op hun distinctieve mix van alternative country, blues en folk, maar verkent daarnaast ook duidelijk nieuwe muzikale paden. De band – met zanger, gitarist en songwriter Morgan Geer als drijvende kracht – trekt het geluid op deze langspeelplaat bewust breder op; er is ruimte voor garage rock, soul, psychedelische invloeden en zelfs wat jazzy elementen dankzij de inzet van onder andere saxofoon, kornet en flugelhorn. Het instrumentarium is daarmee gevarieerder dan op hun debuut, terwijl de kern van het geluid – diepe, bluesy gitaren, Hammond B3 en pedal steel – herkenbaar blijft. Geer’s zang komt opvallend over: hij wisselt soepel tussen grommend, geagiteerd ‘barken’ en intieme, gevoelige momenten, wat bijdraagt aan de emotionele laag van het album. De liedjes zijn poëtisch, vaak melancholiek, maar ook doordrenkt van subtiele humor en speelsheid. De productie is rijk en levendig, met een nadruk op live gespeelde arrangementen waarbij de muzikanten ruimte krijgen om te kleuren en schakeringen in te brengen. Het resultaat is een album dat nooit volkomen in één hokje past, maar wel een consistente sfeer uitstraalt van rauwheid, kwetsbaarheid en muzikale verbeelding. Into The Missionfield laat een band horen die zich verder durft te ontwikkelen, zonder hun roots te verloochenen. Het genre-overstijgende karakter wordt ook benadrukt door de rol van gastmuzikanten, zoals Jose Medeles van The Breeders, die met zijn percussie extra textuur toevoegt. De plaat is daarmee geen pure country- of bluesplaat, maar eerder een veelzijdige, persoonlijke zoektocht naar de kruisbestuiving van Amerikaanse rootsmuziek met eigentijdse energie, zowel in tekst als in klank. Het album combineert verdriet en vreugde, beheersing en chaos, en weet daarmee een indruk te achterlaten die lang blijft hangen.