Du Bout Des Yeux

Na de enorm positieve reacties op de uitverkochte eerste CD, brengt Café des Chansons hun tweede album uit, dit keer bij Challenge Classics! 'Du bout des yeux' bestaat uit nostalgische en eigenzinnige interpretaties van het Franse chanson op een fascinerende manier, uitgevoerd door Charlotte Haesen en strijkkwartet. Een zonnige zaterdagmiddag in Amsterdam. Een meisje, met heimwee naar de Franse taal, zingt wondermooi, melancholische chansons op de Noordermarkt. Altvioliste Odilia Torenbeek krijgt dat meisje, Charlotte Haesen, in het vizier en denkt “hier moet ik wat mee”. En zo begon het: Café des Chansons. Na een succesvolle eerste CD wordt op 5 & 7 oktober het tweede album gepresenteerd, met de buitengewoon afwisselende selectie Franse liederen. Naast die chansons is er ook een lied van Charlotte Haesen zèlf opgenomen. Het album opent met het overbekende 'Paris Canaille' (Parijs de 'deugniet') van Léo Ferré. Dit chanson gooit de deur wijd open naar het bruisende Parijs. De stad van de liefde, die door zijn wervelende dynamiek zoveel schrijvers, musici, schilders en andere artiesten altijd weer opnieuw intrigeert. In 'Je me suis fait tout petit' (Ik maak mezelf klein) beschrijft Georges Brassens, met humor en een knipoog, zijn totale onderwerping aan zijn partner Joha Heiman, die hij ook wel liefkozend 'Püppchen' noemde omdat ze zo klein was. Ook omvat de CD een eigen lied van Charlotte Haesen: Qui protège les marins? (Wie beschermt de zeelui tegen de angst voor de storm?). In het oog van de storm verdwijnt de angst. Ook als je de Franse taal niet beheerst zorgt de melancholische manier waarop de musici deze chansons uitvoeren voor kippenvel. Het is een ongebruikelijke benadering van de muziek, door de vrije geest van de jazz zangeres en het, normaal gesproken geregisseerde, klassieke strijkkwartet; een samensmelting van twee muzikale culturen. De klassiek geschoolde musici en de in jazz opgeleide zangeres vinden het een echte uitdaging om met elkaar te musiceren. Inmiddels zijn ze goed op elkaar ingespeeld en is het resultaat bijzonder homogeen en daarmee wondermooi.