Duke & Johnny Hodges Ellington Back To LP

Back To Back (Duke Ellington And Johnny Hodges Play The Blues) is een legendarisch LP-album uit het jazzgenre, uitgebracht in het jaar 1959. Het is een samenwerkingsproject tussen de iconische pianist en orkestleider Duke Ellington en zijn beste solist, altsaxofonist Johnny Hodges. Op deze plaat staan beide grootmeesters in een kleine bezetting centraal, waarmee een opmerkelijk ontspannen en intiem bluesgevoel wordt gecreëerd dat afwijkt van de bekende bigband-sound van Ellington. Het album ademt de sfeer van pure jazzblues en wordt algemeen gezien als een van de meest geslaagde kleine groepsopnames uit Ellingtons carrière. De samensmelting van Ellingtons kenmerkende pianospel en de lyrische, sensuele toon van Hodges maakt dat hun samenspel volledig tot zijn recht komt. Critici duiden het album als een conversatie tussen twee muzikale persoonlijkheden, waarbij Hodges vooral de melodische lijnen vertolkt en Ellington schittert met subtiel, ondersteunend werk aan de piano. Ook is er ruimte voor andere solisten, zoals trompettist Harry 'Sweets' Edison, die op speelse wijze aan het geheel bijdraagt. Het repertoire bestaat volledig uit klassieke bluessongs, wat de LP tot een aaneenschakeling van standards maakt die op een ongedwongen, toch intense manier worden geïnterpreteerd. Enkele opvallende tracks op het album zijn Wabash Blues, waarop de ontspannen sfeer direct wordt neergezet, Basin Street Blues – een van de langzamere, elegant uitgevoerde stukken – en St. Louis Blues, waarin de hele band swingend samenspeelt en Hodges’ solo’s floreren binnen het thema van W.C. Handy. Naast Ellington en Hodges spelen op deze LP een select gezelschap uit de jazzwereld mee: Harry 'Sweets' Edison op trompet, Les Spann op gitaar, Al Hall en Sam Jones op bas, en Jo Jones op drums. Dit zorgt voor een gelijkmatig, diep bluesgevoel en een naadloze samenwerking waarbij iedere muzikant de ruimte krijgt om te excelleren zonder het groepsgeluid te verstoren. Back To Back staat bekend om zijn relaxte, bijna moeiteloos lijkende benadering van de blues, alsook om het intieme karakter van de opnames. Het album onderscheidt zich door een perfecte balans tussen improvisatie en melodie, waardoor het een tijdloze klassieker is geworden binnen het jazzrepertoire. Denkbeeldig is het een ontmoeting tussen twee jazzlegendes die elkaar de ruimte geven om te schitteren, en juist daardoor elkaar tot grotere hoogten stuwen.