Dust

Dust van The Enid verscheen in 2016 als cd en markeert het slotstuk van een drieluik dat begon met Journey’s End en werd voortgezet met Invicta. Het album staat bekend om zijn rijke symfonische benadering en mengt invloeden uit klassieke muziek, theater en progressieve rock tot een uniek geheel. Qua genre beweegt Dust zich op het grensvlak van symfonische prog en theatrale muziek, waarbij de nadruk vaak sterker ligt op orkestratie, zang en thematische opbouw dan op traditioneel rockinstrumentarium. De arrangementen zijn melodieus en complex, waarbij de sterke, emotionele zang van Joe Payne centraal staat. Zijn expressie en bereik geven de muziek een dramatisch karakter dat doet denken aan groots opgezette musicals of Queen-achtige grandeur. De samenwerking tussen de vocale partijen en de klassieke toetsenpartijen van Robert John Godfrey zorgt voor een betoverende, soms filmische sfeer. Dust vereist aandacht van de luisteraar om alle lagen en details te doorgronden, maar levert een hoogstaande luisterervaring op die zowel fris als tijdloos aanvoelt voor liefhebbers van modern symfonisch werk en progressieve muziek.