Dziedzictwo Al Andalus: Dialog zamiast walki kultur

Od pocz¿tku istnienia ludzko¿ci istniäa obawa przed obcymi i ksenofobia. Jednak w tej wielowiekowej historii ksenofobii pojawi¿a si¿ równie¿ iskierka nadziei, której przyk¿adem jest ¿redniowieczna Andaluzja. W niniejszej ksi¿¿ce udowodniono, ¿e Al-Andalus nie jest mitem, jak si¿ obecnie cz¿sto twierdzi, ale dziedzictwem, które mo¿e stanowi¿ szans¿ na przeksztäcenie "walki kultur" w pokojowy "dialog kultur". Taki dialog kultur opiera si¿ zasadniczo na wzajemnej znajomo¿ci j¿zyka. By¿a to równie¿ podstawa dialogu kultur w Al-Andalus. Nie tylko Arabowie t¿umaczyli przede wszystkim greckie dzie¿a naukowe i filozoficzne, ale równie¿ chrze¿cijanie i ¿ydzi pos¿ugiwali si¿ j¿zykiem arabskim. Szczególne znaczenie ma fakt, ¿e ju¿ ibn Rushd (Awerroes) w Al-Andalus, nawi¿zuj¿c do Arystotelesa, opowiadä si¿ za niezale¿no¿ci¿ zarówno od religii, jak i polityki, podczas gdy w Europie idea ta przyj¿¿a si¿ znacznie pó¿niej, w epoce o¿wiecenia w czasach nowo¿ytnych.