Edukacja duszy: Literatura i archetypiczny obraz

Edukacja duszy zajmuje si¿ kultywowaniem wymiarów cz¿owiecze¿stwa, które formalna edukacja oparta na klasycznym paradygmacie naukowym zazwyczaj pomija: uczucia, wyobräni¿, pami¿¿. Stara si¿ po¿¿czy¿ niektóre teorie podatne na poj¿cie duszy jako psychicznej instancji generuj¿cej obrazy, które zakotwiczaj¿ i po¿rednicz¿ w naszym do¿wiadczaniu rzeczywisto¿ci ¿wiata. W¿ród nich znajduj¿ si¿: Ogólna teoria wyobräni Gilberta Duranda, psychologia analityczna C.G. Junga, psychologia archetypowa Jamesa Hillmana oraz edukacja fakticzna José Carlosa de Paula Carvalho. Tekst przenika zaproszenie do dialogu mi¿dzy pedagogik¿ a psychologi¿ g¿¿bi, rozumian¿ tutaj dos¿ownie jako j¿zyk duszy. Sercem tekstu jest jednak powrót do trzech klasyków literatury, które stäy si¿ lekturami ksztätuj¿cymi, w sensie kultywowania duszy autorki, procesem uzupe¿niaj¿cym, konkurencyjnym, antagonistycznym i kooperacyjnym w stosunku do szkolnego wychowania w latach nastoletnich. W ten sposób pojawiaj¿ si¿ "Pani Bovary" Gustave'a Flauberta, "Dekameron" Giovanniego Boccaccia i "Wichrowe wzgórza" Emily Brönte, odzyskane z subiektywno¿ci i po¿redniczone przez obrazy duszy i wyobräni¿ kultury.