Edwin Henry Lemare: Organ Transcriptions

Aan het begin van de 20e eeuw kreeg het orgel in Amerika voet aan de grond in de concertwereld van de klassieke muziek, die gedomineerd werd door de piano en het symfonieorkest, niet alleen met zijn eigen traditionele repertoire, maar ook met transcripties op maat voor steeds verder ontwikkelde en geperfectioneerde instrumenten. Dit was mogelijk dankzij Alexandre Guilmant en zijn vele volgelingen en leerlingen die allemaal bijdroegen aan het ontstaan van de zeer gewaardeerde Amerikaanse orgelschool. Edwin Lemare, geboren in Ventnor op het Isle of Wight op 9 september 1865, wordt beschouwd als een van de meest virtuoze en invloedrijke musici van zijn tijd. Lemare speelde een rol in de bloei van organistenshowmanship door een belangrijke bijdrage te leveren aan de evolutie van hand- en voettechnieken en het consolideren van het zogenaamde 'thumbing down' (het spelen van twee (het spelen van twee afzonderlijke melodische lijnen van verschillende klankkleur met de duim van een van beide handen op een afzonderlijk manuaal). Toen Lemare nog studeerde, kwam hij voor het eerst in contact met en werd hij verliefd op de muziek van Richard Wagner toen hij 16 was, zozeer zelfs dat hij een partnerschap aanging met de uitgever Schott om transcripties van Wagners opera's uit te geven. Dit was het begin van een productieve periode als arrangeur die hem samen met zijn composities - in het bijzonder zijn Andantino in D flat Moonlight and Roses die een culthit werd - bekendheid bracht. Voor het opnemen van deze anthologie, die een aantal wereldpremière opnames bevat, viel de keuze op het Mascioni orgel in de Basiliek van San Gaudenzio in Novara, omdat het ontworpen is volgens het Amerikaanse orkestrale perspectief. De 75e verjaardag van de bouw werd gevierd in 2023.