Een mensenkind in niemandsland

Een mensenkind in niemandsland is een bloemlezing samengesteld door Michiel van Kempen en Effendi Ketwaru uit de tien dichtbundels van Jit Narain die tussen 1977 en 2019 zijn verschenen. Narain schrijft in twee talen: Sarnámi en Nederlands. Veel gedichten zijn door Narain zelf vertaald tussen deze talen, waardoor zijn werk een dialoog vormt tussen taal en cultuur. Een centraal motief in zijn poëzie is het idee van wat “stukgaat” en hoe poëzie de herinnering daaraan kan bewaren en het verlangen ernaar kan verwoorden. Narain beschrijft Sarnámi als de eerste taal die de geschiedenis van contractanten en hun nakomelingen belichaamt, en hij wil die taal “voornaam, klassiek maken” als eer aan de generaties die haar hebben gevormd.

De uitgave bevat 134 pagina’s en is een eerste editie in paperback. Een bundel uit zijn oeuvre werd in 2018 in Nederland uitgebracht, waardoor zijn werk ook buiten Suriname toegankelijk werd gemaakt. Narain groeide op in een Hindostaanse cultuur, werkte als arts en boer en bouwde een cultureel centrum in Suriname. Zijn poëzie weerspiegelt zijn verbinding met taal, geschiedenis en identiteit, en draagt bij aan de emancipatie van het Sarnámi.

Kenmerken

• Bloemlezing uit tien bundels (1977–2019)
• Gedichten in Sarnámi en Nederlands
• Zelfvertaling tussen beide talen
• Thema: taal, geschiedenis en herinnering
• Levensverhaal: arts en landbouwerswerk
• Cultureel erfgoed en paraatheid voor de taal van de Surinaamse Hindostanen