Een paleis voor de doden

Herman Clerinx beschrijft de beschavingen die zo’n vijfduizend jaar geleden hunebedden en dolmens bouwden en menhirs rechtop zetten. Ze plaatsten die monumenten niet zozeer om hun doden te eren, maar vooral om hun eigen leefwereld te verbeteren. Voor dit boek reisde Clerinx onder andere naar Drenthe, de Belgische Ardennen, Duitsland, Zweden, Ierland, Spanje, Bretagne en natuurlijk Engeland en Schotland. Hij vertelt wat er aan megalithische monumenten te zien is, en voor de Benelux geeft hij zelfs exact aan waar welk monument te vinden is. Onder het motto ‘nadenken is niet verboden’ gaat Clerinx verder na wat de bedoeling en het nut van al die monumenten was. Daartoe combineert hij de archeologische gegevens met inzichten uit de antropologie, zonder de wetenschap ooit geweld aan te doen. Clerinx legt zelfs uit hoe Stonehenge aan de basis lag van een officieel erkende godsdienst: de religie van de moderne druïden.

Herman Clerinx beschrijft de beschavingen die zo?n vijfduizendjaar geleden hunebedden, dolmens en menhirs rechtop zetten.Ze bouwden die niet alleen voor hun doden maar ook voorzichzelf.Voor zijn relaas reist Clerinx onder andere naar Drenthe,de Belgische Ardennen, Duitsland, Zweden, Ierland, Spanje,Bretagne en natuurlijk Engeland en Schotland. Hij vertelt water te zien is en legt uit hoe Stonehenge aan de basis lag van eennieuwe godsdienst: de religie van de moderne druïden. Voor deBenelux geeft hij exact aan waar welk monument te vinden is.Onder het motto ?nadenken is niet verboden? gaat Clerinx nawat de bedoeling en het nut van die monumenten was. Daartoecombineert hij archeologische gegevens met inzichten uit deantropologie, zonder de wetenschap ooit geweld aan te doen.