een schort en dienblad

Negentien jaar bezorgt Neusa Évora de post in Rotterdam-Charlois: zeshonderdveertig adressen, elke te lage brievenbus, elke hond. Sinds haar schouder het begaf zit ze thuis, met een zoon die een keuringsformulier op tafel legt en een coach die belt over orderpicken. Wat ze nog heeft is wat ze weet: wie er alleen woont, achter welke ramen de gordijnen sinds Pasen dicht blijven.Ze begint te schrijven aan Delcio Semedo, die aan de Wolphaertsbocht koffie schenkt in het rouwcentrum en penningmeester is van de Kaapverdische onderlinge. Ze biedt haar adressen aan en vraagt er een schort en een dienblad voor terug. Delcio schrijft elke avond antwoord in een kasboek en post geen enkele brief. Hij heeft haar wijk nodig voor een begroting die niet klopt, en zijn tante Nilza houdt de kas.Vijf maanden staan ze om vier uur twintig seconden bij de zijdeur, zonder de brieven te noemen.