Een zusje ver weg

Een ontroerende familiegeschiedenis waarin een broer terugkijkt op zijn verzwegen zus Joke, haar leven in een instelling en de afstand die nooit werd overbrugd. Vanaf de eerste ontmoeting in 1965, wanneer een negenjarige jongen zijn ouders vergezelt naar Limburg en Joke voor het eerst ziet, wordt het verhaal verweven met herinneringen aan NAH (Niet Aangeboren Hersenletsel) en de complicaties rondom een verplichte pokkenvaccinatie. Het boek onderzoekt de band tussen broer en zus vanaf die eerste kennismaking tot het overlijden van Joke in 2002, terwijl de verteller reflecteert op de schaarse bezoeken, de angst om het donkere klooster te betreden en het zwijgen van de ouders. Daarnaast worden de houding van het gezin en de spanning tussen liefde en afstand belicht, met aandacht voor de zes kinderen en de rest van het gezin thuis. De tekst beschrijft hoe een oud gezin zich verhoudt tot een verlies dat nooit volledig kan worden hersteld, en hoe de herinnering aan Joke blijft echoën door de jaren heen.

Inhoud

Een ontroerende familiegeschiedenis waarin een broer terugkijkt op zijn verzwegen zus Joke, haar leven in een instelling en de afstand die nooit werd overbrugd. Het verhaal volgt een eerste ontmoeting in 1965, wanneer Joke’s broer haar voor het eerst ziet, en bespreekt de impact van NAH veroorzaakt door complicaties van de pokkenvaccinatie. Vanaf die ontmoeting tot Joke’s overlijden in 2002 onderzoekt de verteller zijn band met Joke, de bezoeken in latere jaren en de houding van de ouders en het gezin thuis.

Achtergrond en tijdlijn

Het verhaal situeert zich in de periode van Joke’s jeugd toen zij in 1952 op jonge leeftijd werd geplaatst in een instelling voor verstandelijk gehandicapten, ruim honderdvijftig kilometer van huis. De vader haalde Joke naar een klooster, waarin zij verbleef tot haar overlijden. De verteller blikt terug op de jeugd, de angst bij het aandoen van het klooster en de langdurige afstand tussen Joke en hemzelf.