Empatyczne postawy i nauka

Moja codzienna praca jako psychologa, g¿ównie w s¿dzie dla dzieci i m¿odzie¿y w bardzo ubogiej gminie Baixada Fluminense w stanie Rio de Janeiro, postawi¿a mnie przed trudnym wyzwaniem. Jednym z moich obowi¿zków by¿o badanie i u¿atwianie integracji dzieci i m¿odzie¿y w systemie szkolnym, bior¿c pod uwag¿, ¿e niepowodzenia i porzucanie nauki s¿ bardzo powszechne. Ale jak mog¿em pracowä nad integracj¿ szkoln¿ w pe¿nym tego s¿owa znaczeniu, obejmuj¿cym regularn¿ frekwencj¿ i rzeczywist¿ nauk¿, skoro relacje tych dzieci i m¿odzie¿y wskazywäy, ¿e szko¿a jest w du¿ej mierze mäo interesuj¿ca i nie motywuje do nauki? To pytanie sk¿oni¿o mnie do podj¿cia badä na poziomie magisterskim w dziedzinie edukacji na Uniwersytecie Federalnym Rio de Janeiro (UFRJ). Problem, który zamierzäem zbadä, wynikä z mo¿liwo¿ci podj¿cia przez nauczycieli dziää lub postaw, które mog¿yby u¿atwi¿ uczniom nauk¿ i zmotywowä ich do nauki i pozostania w szkole. Z tego problemu wy¿oni¿a si¿ hipoteza, ¿e empatyczne postawy, zbli¿anie si¿ do uczniów, w¿¿czanie ich w proces zdobywania wiedzy mog¿ stanowi¿ motywacj¿.