En altijd maar verlangen

Stumpel

In Nooit te laat voor een gelukkige jeugd blikt meesterinterviewer Frénk van der Linden door middel van brieven aan zijn ouders terug op zijn eigen kinderjaren en de onderlinge relaties binnen het gezin. Het resultaat is een open, eerlijk en herkenbaar portret van een ouder-kindrelatie. Journalist Frénk van der Linden verloor in de afgelopen jaren zowel zijn moeder als zijn vader. Zijn ouders wisselden veertig jaar lang geen woord met elkaar, maar konden zich kort voor het overlijden van Frénks moeder toch met elkaar verzoenen. Terwijl hij dacht het boek eindelijk dicht te kunnen slaan, kwam er een heel boek bij. Frénk begon met het schrijven van brieven aan zijn ouders en legde hun en zichzelf de pijnlijke vragen voor die voorheen nooit besproken konden worden. Zin voor zin ontleedt hij een innerlijke strijd die in elk van ons leven speelt. Hoe verkleurt ons verleden naarmate ons leven vordert? Welke nieuwe betekenis krijgt het ?toen? wanneer we vanuit het almaar veranderende ?nu? terugblikken? En hoe vinden we vrede met onze verdwenen naasten??Telkens kijk je weer door een nieuwe bril, alles kleurt anders. Je bent nooit klaar met het verleden, het is rijker dan de toekomst die we nu eenmaal niet kennen.? Frénk van der Linden

Bol Partner

Frénk van der Lindens persoonlijkste verhaal ooit: En altijd maar verlangen – de liefdesoorlog van mijn ouders In En altijd maar verlangen blikt meesterinterviewer Frénk van der Linden door middel van brieven aan zijn ouders terug op zijn eigen kinderjaren en de onderlinge relaties binnen het gezin. Het resultaat is een open, eerlijk en herkenbaar portret van een ouder-kindrelatie. En altijd maar verlangen is een verzameling scènes uit een onmogelijk huwelijk, even innig als indringend beschreven in brieven van een zoon aan zijn overleden vader en moeder. Na een bittere scheiding wisselden zij veertig jaar lang geen woord meer met elkaar. Onderhuids leefde het verlangen voort, tot de dood aan toe. Frénk van der Linden schetst hoe een bewogen verleden blijft bewegen, en hoe we tot onze laatste zucht in gesprek blijven met onze ouders – of we het willen of niet. Journalist Frénk van der Linden verloor in de afgelopen jaren zowel zijn moeder als zijn vader. Zijn ouders wisselden veertig jaar lang geen woord met elkaar, maar konden zich kort voor het overlijden van Frénks moeder toch met elkaar verzoenen. ‘Pijnlijk mooi; de ontleding van twee karakters, in een scherp en liefdevol familieportret.’ Tommy Wieringa