Energia

Cäa ludzka my¿l rodzi si¿ z zachwytu nad ruchem. Pocz¿tkowo obawiali¿my si¿ zmian, pó¿niej czcili¿my je, a z czasem próbowali¿my je opanowä. Jednak nikt w pe¿ni nie zrozumiä, ¿e ruch nie niszczy bytu, ale go podtrzymuje. W tym paradoksie - pozostawania wewn¿trz zmiany - narodzi¿a si¿ filozofia Inergy.Nie jest ona ani zewn¿trzn¿ energi¿, ani ukryt¿ substancj¿. Jest to wewn¿trzna si¿a, która utrzymuje wszystko w istnieniu, nawet gdy wszystko wokó¿ ulega transformacji. Inergy to bezruch, który si¿ porusza, puls, który sprawia, ¿e wszech¿wiat oddycha wewn¿trz siebie. Nic nie trwa ze wzgl¿du na swoj¿ form¿: wszystko trwa ze wzgl¿du na swój puls.Od my¿licieli przedsokratejskich po wspó¿czesn¿ nauk¿, refleksja nad rzeczywisto¿ci¿ oscylowäa mi¿dzy dwoma biegunami: nieruchomym bytem Parmenidesa i wiecznym przep¿ywem Heraklita; solidnym atomem Demokryta i wibruj¿c¿ energi¿ Einsteina. Oba podej¿cia s¿ prawdziwe, ale niekompletne. Pomi¿dzymi¿dzy bytem a stawaniem si¿ istnieje trzecia substancja: ¿ywa ci¿g¿o¿¿, to wewn¿trzne napi¿cie, które pozwala rzece pozostä rzek¿, nawet je¿li zmieniaj¿ si¿ jej wody. Nazywam t¿ substancj¿ Inergi¿.