Enfin

Vijftig jaar na zijn debuut, presenteert Anton Korteweg met trots een nieuwe bundel met vijftig gedichten ter ere van dit bijzondere jubileum. De dichter, die zichzelf typeert als “voor een dichter behoorlijk normaal,” laat in deze verzameling zijn kenmerkende stijl zien. Korteweg debuteerde vijftig jaar geleden met "Niks geen Romantic Agony" en heeft sindsdien een breed publiek veroverd met zijn toegankelijke en ironische poëzie.

De bundel “Enfin”

“In de bundel ‘Enfin’ komt de lichtvoetige melancholie van Korteweg tot leven. Met een flinke dosis zelfspot wekt hij herkenning bij de lezer en balanceert hij tussen waarschuwing en geruststelling. Het zijn gedichten die door hun eenvoud en de herkenbare thema’s, zoals de vergankelijkheid van het leven en de kleine ongemakken van het ouder worden, uitnodigen om stil te staan bij de grote vragen van het bestaan.

De gedichten zijn niet alleen een reflectie op het leven, maar ook een blijk van relativeringsvermogen. Korteweg schrijft over de dingen die we allemaal meemaken en biedt als het ware een troostende schouder:

• “Hoe meer bij leven al van je is afgepakt,
• hoe minder later nog hoeft dood te gaan.”
• “Je levert jaarlijks slechts een half procent
• aan spierkracht in. Geef kwalen dus ruim baan!”

Kritieken

Deze bundel heeft in de pers al veel lof ontvangen. De schrijver Hendrik Groen complimenteert de verzameling door te zeggen: “Ik heb gisteren een prachtig boek gekregen: de verzamelde gedichten van Anton Korteweg. Ze gaan wel, want ze rijmen niet.” Hiermee zet hij de toegankelijkheid van Kortewegs poëzie in de spotlight.

Psychiater Dirk De Wachter voegt daar aan toe: “De milde ironie van Anton Korteweg confronteert ons meedogenloos met het rare, bijna onbehaaglijke gevoel dat hij ‘comfortabel ongelukkig’ noemt.” Hiermee wordt de diepgang van Kortewegs werk onderstreept.

De Volkskrant noemt Korteweg “een van de aangenaamste Hollandse dichters”, en benadrukt zijn bijzondere combinatie van burgerlijkheid en calvinisme, waarmee Korteweg geruststellend maar ook uitdagend de lezer aan het denken zet.

Conclusie

“Enfin” is niet zomaar een gedichtenbundel; het is een eerbetoon aan vijftig jaar poëzie waarin Anton Korteweg zijn unieke stem laat horen. De combinatie van ironie, melancholie en zelfreflectie maakt deze bundel zowel herkenbaar als uitnodigend voor iedereen die zich wil verliezen in de narratieven van het leven. Of je nu een doorgewinterde poëzieliefhebber bent of een nieuwkomer, deze bundel biedt voor ieder wat wils.