Fabrizio Longo & Anna Clemente Sinfonie A Violino Solo Op. VII (CD)

Angelo Berardi (Sant'Agata Feltria, Urbino, 1636 - Rome 1694) was een leerling van Giovan Vincenzo Sarti en Marco Scacchi van de Romeinse school, een sleutelfiguur in zijn opvoeding. Berardi, een fervent aanhanger van de Seconda Prattica, was van mening dat de moderne muziek 'een grotere volmaaktheid had bereikt dan in het verleden' en dat praktische muziek belangrijker was dan theoretische muziek; hij stelde ook dat een goede compositie de ziel ook tot deugdzaamheid moest aanzetten. Zijn levensloop voerde hem langs talrijke centra (o.a. Montefiascone, Viterbo, Tivoli en Spoleto) tot de bekroning van zijn carrière als maestro di cappella in Santa Maria in Trastevere in Rome in 1692, waar hij stierf omringd door zijn vele kleine kooien met kanaries en andere vogels, die hij naliet aan zijn leerling Raffaelle [sic] Raffaelli (een van de twaalf erfgenamen van zijn weinige bezittingen), samen met zijn eigen portret. Berardi was een productief schrijver en een bekwaam contrapuntist, wiens verdiensten ook in die tijd alom erkend werden, misschien ook door het voorzichtige evenwicht dat hem in staat stelde het genie van Arcangelo Corelli te prijzen en tegelijkertijd op uitstekende voet te blijven met de Bolognezer Giovanni Paolo Colonna gedurende de jaren van de beroemde tweespalt die hen tegen elkaar opzette. Stilistisch geeft Berardi blijk van fantasie en rijkdom aan inspiratie, zozeer zelfs dat zijn enige werk voor viool, opgedragen aan Zuster Anna Maria Francesca Rossi, een Augustijner non uit Viterbo (de Sinfonie a Violino Solo, Libro I, Opera Settima, Bologna, Giacomo Monti 1670) alle middelen en expressieve variëteiten van het instrument lijkt te bestrijken.