Fall Heads Roll
Uitgelicht
|
39,97 |
Naar shop
|
|
39,97 |
Naar shop
|
|
39,97 |
Naar shop
|
Beschrijving
Bol
Fall Heads Roll is het 24e studioalbum van de Engelse postpunkgroep The Fall, uitgebracht in 2005 op Narnack Records in de VS en Sanctuary's Slogan-label in het Verenigd Koninkrijk. Het album wordt gekenmerkt door postpunk met schurende gitaargeluiden, repetitieve structuren beïnvloed door krautrockpioniers als Can, dub-elementen en de kenmerkende cryptische zang van Mark E. Smith, gebracht in een gefragmenteerde, door snelheid en alcohol doordrenkte stijl. Het album duurt iets minder dan een uur en laat de band in uitstekende vorm zien na bijna dertig jaar van evolutie, bezettingswisselingen en een productieve output. Het album is opgenomen in Lisa Stansfield's Gracieland Studios in Rochdale en Gigantic Studios in New York en combineert meedogenloos ritmes, volle baslijnen, rammelende gitaren en claustrofobische soundscapes die surrealisme laten botsen met alledaagse banaliteiten en cynische mediakritiek. Het album werd lovend ontvangen door critici, waaronder een vijfsterrenrecensie in The Guardian, waarin de opvallende kwaliteit werd geprezen. De ritmesectie levert sublieme, briljante aanvallen, met soepel drumwerk, stevige baslijnen en keyboardgedreven melodieën die Smiths ondoorgrondelijke maar meesterlijke teksten ondersteunen, gehuld in chaos. Hoewel het album niet hoog in de hitlijsten stond, behoudt het de cultstatus van The Fall, bekend om zijn stilistische verschuivingen ten opzichte van de punkroots, terwijl het tegelijkertijd schurend consistent blijft, zoals geprezen door John Peel. Een boxset met 4 cd's breidt het album uit met sessies, B-kanten, live-materiaal en demo's, samengesteld door Fall-experts met nieuwe mastering en artwork, wat de blijvende erfenis in de indie- en postpunkgenres onderstreept.
Fall Heads Roll is het 24e studioalbum van de Engelse postpunkgroep The Fall, uitgebracht in 2005 op Narnack Records in de VS en Sanctuary's Slogan-label in het Verenigd Koninkrijk. Het album wordt gekenmerkt door postpunk met schurende gitaargeluiden, repetitieve structuren beïnvloed door krautrockpioniers als Can, dub-elementen en de kenmerkende cryptische zang van Mark E. Smith, gebracht in een gefragmenteerde, door snelheid en alcohol doordrenkte stijl. Het album duurt iets minder dan een uur en laat de band in uitstekende vorm zien na bijna dertig jaar van evolutie, bezettingswisselingen en een productieve output. Het album is opgenomen in Lisa Stansfield's Gracieland Studios in Rochdale en Gigantic Studios in New York en combineert meedogenloos ritmes, volle baslijnen, rammelende gitaren en claustrofobische soundscapes die surrealisme laten botsen met alledaagse banaliteiten en cynische mediakritiek. Het album werd lovend ontvangen door critici, waaronder een vijfsterrenrecensie in The Guardian, waarin de opvallende kwaliteit werd geprezen. De ritmesectie levert sublieme, briljante aanvallen, met soepel drumwerk, stevige baslijnen en keyboardgedreven melodieën die Smiths ondoorgrondelijke maar meesterlijke teksten ondersteunen, gehuld in chaos. Hoewel het album niet hoog in de hitlijsten stond, behoudt het de cultstatus van The Fall, bekend om zijn stilistische verschuivingen ten opzichte van de punkroots, terwijl het tegelijkertijd schurend consistent blijft, zoals geprezen door John Peel. Een boxset met 4 cd's breidt het album uit met sessies, B-kanten, live-materiaal en demo's, samengesteld door Fall-experts met nieuwe mastering en artwork, wat de blijvende erfenis in de indie- en postpunkgenres onderstreept.