Filozofia, edukacja i moksha

Wspó¿czesne j¿zyki europejskie - w tym angielski, którym w¿änie si¿ pos¿ugujemy - opieraj¿ si¿ na rdzeniach zaczerpni¿tych ze staro¿ytnej greki i ¿aciny. Jest wi¿c nieuniknione, ¿e niektóre z tendencji i uprzedze¿ charakterystycznych dla ¿wiatopogl¿du ¿wiata hellenistycznego wkrad¿y si¿ do naszego codziennego ¿ycia poprzez u¿ycie powszechnych s¿ów. Kiedy u¿ywamy terminu "man" (który, co istotne, ma odnosi¿ si¿ równie¿ do kobiety), mówimy w istocie, ¿e najwäniejsz¿ cech¿ nas samych jest to, ¿e posiadamy mens, czyli umys¿. Wydaje si¿, ¿e ten sam nacisk kryje si¿ za sanskryckim s¿owem "manas" (równie¿ oznaczaj¿cym umys¿) i jego pochodnymi, takimi jak "manushya". Wcielony wymiar tego "umys¿u" jest wygodnie pomijany, co sugeruje, ¿e "ciäo" i jego potrzeby maj¿ stosunkowo niewielkie znaczenie: kluczow¿ spraw¿ jest zaspokajanie potrzeb umys¿u lub ducha - st¿d mówimy o "duchowo¿ci" (jakby w d¿¿eniu do rozwoju ludzkiego mo¿na by¿o bez obaw pomin¿¿ piel¿gnowanie naszej cielesno¿ci). Z drugiej strony termin "human" (cz¿owiek) sugeruje znacznie bardziej zintegrowan¿ wizj¿: przypomina nam, ¿e jeste¿my "humus" (¿ac. ziemia, b¿oto) plus "mens" - ziemskie umys¿y.