Finnegans Wake

Finnegans Wake is Joyce’s laatste grote werk, geformuleerd als een dense, tongbrekende klanklandschap. De taal werkt als een punmachine met een verbluffende capaciteit om betekenis niet te verankeren, maar open te zetten voor een eindeloze variëteit aan mogelijkheden. Het boek is het werk van Here Comes Everybody en Anna Livia Plurabelle en hun familie, maar vooral ook het boek van ons allemaal en van al onze boeken. Dit is niet een verzameling van verschillende stijlen zoals Ulysses, maar een unieke, door geluid gedreven uitspraak die humor, seksualiteit en controverse samenbrengt.

De tekst berust op Engelse woordenschat en zinsbouw, maar is zelfbewust ontworpen om te functioneren als een spel van woorden en betekenis. Het beschrijft een revolutie van het woord en levert een krachtige culturele kritiek die miscommunicatie bevordert in plaats van vaste betekenissen te consolideren. De humor en het provocatieve van de innuendo’s dragen bij aan een literair universum dat voortdurend in beweging blijft en zich niet laat vangen door eenduidigheid.

• Laatste werk van Joyce
• Dense, tongbrekende klankwereld
• Taal als punmachine met veel betekenissen
• Engelse vocabulaire en syntaxis, speels gecombineerd
• Culturele kritiek vanuit miscommunicatie
• Humoristisch en quasi-schunnig, vol innuendo’s

Kenmerken

• Laatste grote werk van Joyce
• Taalconstructie met oneindige leesmogelijkheden
• Revolutie van het woord in literatuur
• Culturele kritiek zonder vaste betekenis
• Humoristische, provocatieve toon