Fire Doesn't Grow On Trees
Uitgelicht
|
15,99 |
Naar shop
|
|
15,99 |
Naar shop
|
|
17,51
16,12 |
Naar shop
|
Beschrijving
Bol Partner
Fire Doesn't Grow On Trees is the negentiende studioalbum van The Brian Jonestown Massacre, uitgebracht in 2022 op CD via A Recordings. Dit psychedelische rockalbum, met invloeden uit shoegaze, garage rock en wereldmuziek zoals Midden-Oosterse en Braziliaanse elementen, werd opgenomen in Berlijn en op afstand tussen 2020 en 2021 onder leiding van frontman Anton Newcombe, samen met bandleden als Ricky Maymi, Ryan Carlson Van Kriedt en Uri Rennert. Het werk kenmerkt zich door trancelike gitaren, repeterende drums, warme fuzz, distortion en een constante buzz die luisteraars in een euforische, paranoïde en melancholische roes trekt, met een balans tussen intense highs en stoned ontspanning die uitmondt in sereniteit.Het album grondt de kenmerkende sound van de band, met hypnotische vocals, eenvoudige maar betoverende songwriting en een terugkeer naar de psych-rock van de jaren 60 en 70, vermengd met experimentele lagen. Newcombe's lyrics zijn vaag genoeg voor persoonlijke interpretaties, terwijl de productie een cohesief geheel vormt dat zowel wild opzwepend als hazy loom is, ver verwijderd van hun shoegaze-debuut maar naadloos passend in hun prolifieke discografie. Het resultaat is een soepele, meeslepende rit van ongeveer 38 minuten die fans van psychpop en garage rock diep in een singular headspace lokt, zonder de noodzaak perfectie na te streven.
Fire Doesn't Grow On Trees is the negentiende studioalbum van The Brian Jonestown Massacre, uitgebracht in 2022 op CD via A Recordings. Dit psychedelische rockalbum, met invloeden uit shoegaze, garage rock en wereldmuziek zoals Midden-Oosterse en Braziliaanse elementen, werd opgenomen in Berlijn en op afstand tussen 2020 en 2021 onder leiding van frontman Anton Newcombe, samen met bandleden als Ricky Maymi, Ryan Carlson Van Kriedt en Uri Rennert. Het werk kenmerkt zich door trancelike gitaren, repeterende drums, warme fuzz, distortion en een constante buzz die luisteraars in een euforische, paranoïde en melancholische roes trekt, met een balans tussen intense highs en stoned ontspanning die uitmondt in sereniteit.Het album grondt de kenmerkende sound van de band, met hypnotische vocals, eenvoudige maar betoverende songwriting en een terugkeer naar de psych-rock van de jaren 60 en 70, vermengd met experimentele lagen. Newcombe's lyrics zijn vaag genoeg voor persoonlijke interpretaties, terwijl de productie een cohesief geheel vormt dat zowel wild opzwepend als hazy loom is, ver verwijderd van hun shoegaze-debuut maar naadloos passend in hun prolifieke discografie. Het resultaat is een soepele, meeslepende rit van ongeveer 38 minuten die fans van psychpop en garage rock diep in een singular headspace lokt, zonder de noodzaak perfectie na te streven.