Flesze

Kameralna, polifoniczna powieść o miłości i o pisaniu. Jej główna bohaterka, żona pięknego męża, zakochuje się z wzajemnością w tłumaczce swojej powieści na język rumuński.To, z czym bohaterka mierzy się w życiu, odbija się w jej pisaniu, w tworzonych przez cały czas narracjach. W pierwszej części (flash/flesh) Sława Wolska, nauczycielka w krakowskim liceum i poczatkująca pisarka, usiłuje napisać powieść uniwersytecką – historię dwóch naukowczyń pracujących w zdominowanym przez mężczyzn świecie. Tymczasem nawiązuje romantyczną relację z Ralucą, tłumaczką swojej debiutanckiej książki Przymorze, i piszą jej się romanse. Jej małżeństwo jest w kryzysie, co znajduje odzwierciedlenie we fragmentach wierszy o zdradzie, jakie układają się w jej głowie. Druga część (cipher/cifra) to fragmenty napisanej przez Sławę powieści – historia szczęśliwej miłości Łucji i Miry, akademiczek zajmujących się łamaniem starożytnych szyfrów. Trzecią częścią (litoral/przymorze) jest wywiad udzielony rumuńskiej dziennikarce po sukcesie stworzonego przez Ralucę przekładu Przymorza. Rozmaite formalnie, pisane urywkami oraz zwięzłymi małymi prozami, Flesze są powieścią o tym, co człowiek kocha. Miłosne nastawienie odnosi się do twórczości, drugiego człowieka, własnego i obcego języka. Do męża i tłumaczki, do słowa i stylu, do przygody i spotkania z innym. Ten fabularny splot jest zupełnie unikatowy, zdumiewający i pasjonujący. Barbara Woźniak wyprawiła się na tereny dziewicze i/lub rzadko odkrywane przez współczesną krajową prozę. To jest i twórcze, i polemiczne, i atrakcyjne dla czytelników. Filip Modrzejewski Flesze to jasne punkty pamięci, wyjątkowe momenty z przeszłości, które subtelnie, ale znacząco wpłynęły na bieg dalszych zdarzeń – z dystansu dobrze im się przyglądać za pomocą najprecyzyjniejszych narzędzi literatury. Właśnie to robi dla nas w swojej nowej książce Barbara Woźniak: buduje imponujące, rozległe laboratorium chwil. A co najlepsze, lektura pomaga dojrzeć nie tylko flesze rozświetlające życie bohaterki, ale także te, które okazały się ważne w naszym własnym. Zofia Król O autorce Barbara Woźniak, prozaiczka, socjolożka, wykładowczyni akademicka (uczy przyszłych lekarzy i innych pracowników służby zdrowia) i badaczka (zajmuje się problematyką związaną ze starością); pracuje w Collegium Medicum UJ. Nie lubi mówić o sobie, przynajmniej nie publicznie, za to w jej książkach jest kilka wątków autobiograficznych (i mnóstwo zmyśleń). Laureatka Nagrody Literackiej im. Witolda Gombrowicza (2022) za debiutancką powieści Niejedno (Wydawnictwo Drzazgi)o nauczycielu etyki lekarskiej, który opiekuje się chorującym na alzheimera ojcem. Kolejną po Fleszach jej powieściąbędzie Polaris, historia kochającego się rodzeństwa, polarnika i programistki – jedno z nich choruje na chorobę afektywną dwubiegunową. Lubi wszystkie swoje prace, a najbardziej opiekuńczą. Mama Róży i Michaliny. Książka powstała dzięki wsparciu Międzynarodowego Funduszu Wyszehradzkiego w ramach Wyszehradzkich Rezydencji Literackich. Projekt zrealizowany przy wsparciu finansowym Nagrody Krakowa Miasta Literatury UNESCO, realizowany przez Krakowskie Biuro Festiwalowe ze środków Gminy Miejskiej Kraków Patron medialny: “Czas Literatury”