For a World After
Uitgelicht
|
33,76 |
Naar shop
|
|
37,64 |
Naar shop
|
Beschrijving
Bol Partner
Requiem's 'For A World After' is een conceptalbum uit 1981 dat het verhaal vertelt van wereldvernietiging door een nucleaire oorlog en de nasleep daarvan. Het album werd oorspronkelijk uitgebracht door de Amerikaanse muzikant George A. Speckert, die destijds in Duitsland woonde en duidelijk de lokale muzikale cultuur had geabsorbeerd. Het album behoort tot de genres ambient, avant-garde, Berlin School, electronica, experimental, Krautrock, psychedelia en rock. Requiem fuseerde elementen uit deze verschillende stijlen en putte inspiratie uit Berlin School pioniers zoals Klaus Schulze, Tangerine Dream, Conrad Schnitzler en Tangerine Dream. Het resultaat is een boeiend en cinematografisch album dat een krachtige mengeling vormt van muzikale genres en invloeden. Het werk onderscheidt zich door het gebruik van psychedelische elektrische gitaar, vergelijkbaar met de stijl van Edgar Froese en Manuel Gottsching, gecombineerd met banken synthesizers en de nieuwste muzikale technologie van die tijd. Massimo Grandi droeg bij met gitaarwerk. Het album creëert een donkere, dramatische en atmospheric soundscape die de Cold War-era en het nachtmerriescenario van nucleaire vernietiging weergeeft. Oorspronkelijk werden slechts duizend exemplaren gedrukt als private press, die niet goed verkochten ondanks de ambitieuze en cerebrale aard van dit conceptwerk. Tegenwoordig wordt het beschouwd als een verloren klassieker.
Requiem's 'For A World After' is een conceptalbum uit 1981 dat het verhaal vertelt van wereldvernietiging door een nucleaire oorlog en de nasleep daarvan. Het album werd oorspronkelijk uitgebracht door de Amerikaanse muzikant George A. Speckert, die destijds in Duitsland woonde en duidelijk de lokale muzikale cultuur had geabsorbeerd. Het album behoort tot de genres ambient, avant-garde, Berlin School, electronica, experimental, Krautrock, psychedelia en rock. Requiem fuseerde elementen uit deze verschillende stijlen en putte inspiratie uit Berlin School pioniers zoals Klaus Schulze, Tangerine Dream, Conrad Schnitzler en Tangerine Dream. Het resultaat is een boeiend en cinematografisch album dat een krachtige mengeling vormt van muzikale genres en invloeden. Het werk onderscheidt zich door het gebruik van psychedelische elektrische gitaar, vergelijkbaar met de stijl van Edgar Froese en Manuel Gottsching, gecombineerd met banken synthesizers en de nieuwste muzikale technologie van die tijd. Massimo Grandi droeg bij met gitaarwerk. Het album creëert een donkere, dramatische en atmospheric soundscape die de Cold War-era en het nachtmerriescenario van nucleaire vernietiging weergeeft. Oorspronkelijk werden slechts duizend exemplaren gedrukt als private press, die niet goed verkochten ondanks de ambitieuze en cerebrale aard van dit conceptwerk. Tegenwoordig wordt het beschouwd als een verloren klassieker.