Formu¿a i optymalizacja plastrów transdermalnych: Krótka analiza

Lisinopril jest lekiem przeciwnadci¿nieniowym wskazanym w profilaktyce nadci¿nienia t¿tniczego, zawäu mi¿¿nia sercowego i nefropatii cukrzycowej. Jest inhibitorem konwertazy angiotensyny (ACE). Ma krótki okres pó¿trwania i podlega zmiennemu metabolizmowi pierwszego przej¿cia. Wymagane jest podawanie go dwa lub trzy razy dziennie, co skutkuje s¿ab¿ zgodno¿ci¿ pacjenta. ¿ W tej pracy podj¿to prób¿ sformu¿owania i oceny TDDS w celu przed¿u¿onego uwalniania lizynoprylu metod¿ odparowywania rozpuszczalnika. Niska masa cz¿steczkowa, dobra przepuszczalno¿¿ i krótszy okres pó¿trwania leku sprawi¿y, ¿e jest on odpowiednim kandydatem do opracowania plastra transdermalnego.¿ G¿ównym celem sformu¿owania systemu transdermalnego by¿o wyd¿u¿enie czasu uwalniania leku, zmniejszenie cz¿stotliwo¿ci podawania i poprawa zgodno¿ci pacjenta.¿ Charakterystyk¿ zgodno¿ci przeprowadzono metod¿ IR.¿ Przy u¿yciu 32-czynnikowego projektu przygotowano dziewi¿¿ preparatów przy u¿yciu hydrofilowych (HPMC) i hydrofobowych (etyloceluloza) polimerów wraz z wybranym plastyfikatorem i wzmacniaczem przenikania.¿ Membrana no¿na PVA zostäa u¿yta jako pod¿o¿e do nalewania roztworu polimerowego.¿ Przygotowane plastry oceniano pod k¿tem wygl¿du fizycznego, grubo¿ci.