Francesco Peverini, Mastromatteo, Stefania Argentieri Aladino Di Martino: Fiaba, Chamber Works For Strings And Piano (CD)

Deze opleiding zette hem aan het eind van een trotse Napolitaanse compositietraditie tegen de achtergrond van avant-gardistische bewegingen en twee wereldoorlogen. Di Martino's partituur toont een grote interesse in wereldmuziekstromingen en put inspiratie uit het Franse erfgoed van die tijd, zoals Debussy, Ravel of Chausson. Di Martino's grote waardering voor Pizzetti blijkt uit zijn bewerking van het tweede deel van Pizzetti's pianosuite 'Da un autunno già lontano' uit 1930. Di Martino hield vast aan tonale tradities en vermeed de vluchtige muzikale trends van die tijd. In plaats daarvan gaf hij de voorkeur aan meer reflectie, een weerspiegeling van het advies van Francesco Cilea aan zijn studenten (waaronder Di Martino) voor de opening van de Grote Zaal (nu Scarlatti) van het Napels Conservatorium in het academisch jaar 1925-26. Als componist ontwikkelde Di Martino een stijl die werd gekenmerkt door heldere en krachtige macrostructuren. Bovenal zocht hij naar de kracht van tijd en beweging, wat duidelijk is in kamermuziekwerken als Trio in G voor viool, cello en piano; Sonata voor muziek en piano (quasi-Fantasia); Fiaba voor cello en piano; en Introduzione e Burlesca voor viool en piano. Deze keer is de signatuur geplaatst in de tweede helft van het werk, wat leidt tot de schittering van D majeur) - de stippellijnen van de verschillende orkesten verdelen de muziek aan het begin in staccato recitatief, solo en B mineur, gegeven door de strijkers. Het materiaal wordt een erg mooie hoge top. In 1935 publiceerde Kalish in Milaan de 'Sonate in E-groot (quasi-Fantasia)' voor cello en piano, een driedelig eerbetoon aan het werk van Osvaldo Pirani. Dit deel demonstreert optimaal gebruik van interne bronnen en perfecte communicatie tussen de twee eigenschappen. Het openingsstuk, 'Allegro ma non troppo' (Quasi-Fantasia), toont een sterke Franse invloed, met een thema dat de Italiaanse Commedia dell'arte volgt en Stravinsky's tweede deel, een dynamisch thema in de Russische stijl. Marionet. Het werk ging later in première als eerste deel voor viool en klein orkest in 1966 en als eerste deel voor viool en pianosuite in 1970. Twintig jaar later publiceerde De Santis het Adagio en Allegro in Rome, en het is alleen bekend en uitgevoerd in deze twee delen. Hij presenteert een 'levend allegro' gekenmerkt door sterke instrumentale expressies, die doen denken aan het werk van Debussy. 10.