Franz Schubert: Late Piano Works, Vol. 2

"[...] deze Italiaanse pianist slaagt erin om het allemaal te laten lijken alsof het op het moment zelf gecreëerd is [...]." (BBC Music Magazine) "Waar anderen vooruitgaan, blijft Lucchesini liefdevol hangen." (Gramophone)"[...] een opname van voorbeeldige helderheid en perfectie - ook wat de klank betreft." (Fono Forum)Na de eerste aflevering van zijn driedelige Schubert-serie nadert de Florentijnse pianist Andrea Lucchesini nu het heiligdom van Schuberts klaviermuziek: de Pianosonate in B-major D. 960, gecomponeerd enkele weken voor de vroegtijdige dood van de componist in november 1828.In de afgelopen twee decennia heeft de 54-jarige pianist, die jarenlang bij Maria Tipo studeerde, zich steeds meer op de kamermuziek toegelegd en ook de complete Beethovensonates opgenomen. Beide ervaringen in u-ken zijn opname van Schuberts late werk voor piano. Ook hier onthult Lucchesini een kosmos van kleuren en herziet hij de tempi, met de nadruk op contrasten en dramatische curves. De kamermuziek heeft hem geïnspireerd tot het ontwikkelen van een "con- versationele" stijl - vaak is er een gevoel van dialoog, aankondiging of zelfs levendige communicatie. Van de laatste drie pianosonates heeft de Sonate in B- at majeur een lyrische toon. Maar bovenal neemt Schubert de tijd om zijn muzikale thema's te ontwikkelen - Robert Schumann was verbaasd over wat hij de "hemelse lengtes" noemde (en hij bedoelde het "hemelse" aspect te benadrukken). Maar er zijn ook afgronden die voor hedendaagse luisteraars waarschijnlijk even onverklaarbaar waren als voor ons vandaag: plotselinge stops, trillers in de laagste registers, de begrafenismuziek van het tweede deel - en dan weer een zorgeloos scherzo en een serene nale.