Gulda speelt Bach op het klavichord. Het klinkt zo eenvoudig, en toch herbergt het een rijkdom aan muzikale diepte en expressie. Rond 1978 nam de beroemde pianist Friedrich Gulda zijn klavichordspel op bij verschillende gelegenheden: tijdens intieme concerten of tijdens zijn ochtendrepetitie, waarbij hij zich als bij een seance in de muziek begroef - en uit de unieke combinatie van briljant musicus, welsprekend instrument en eminent componist groeide iets heel bijzonders. Het clavichord trok zich terug in de schaduw na zijn periode van grote bekendheid in het begin van de 18e eeuw. Zijn eenvoudige constructie, waarbij het indrukken van een toets de snaren in trilling bracht door middel van een klein metalen lemmet, een tangent genaamd, genereerde een unieke klank. Friedrich Gulda was een van de belangrijkste pianisten die zich in de loop van de opleving van de oude muziek met het instrument bezighielden. Naast het orgel was het het favoriete instrument van Johann Sebastian Bach, die er veel van zijn werken op en voor schreef. Oorspronkelijk werden de opnames alleen gemaakt om zijn eigen spel te controleren, maar later werden ze op verschillende plaatsen en in verschillende situaties gemaakt: in een kleine concertzaal, een hotelkamer of in Gulda's artistieke toevluchtsoord in Weissenbach am Attersee. Zijn leerling Thomas Knapp was verbaasd toen zijn leraar hem op een dag de tapes aanbood met de vraag: 'Wil je ze?' En wie zou ze geweigerd hebben? De elementaire opnametechniek en de slechte staat van de nu 40 jaar oude banden vroegen om een grondige restauratie, gevolgd door een digitale conversie. Deze professioneel geremasterde opnamen onderscheiden zich weliswaar niet door een uitzonderlijke geluidskwaliteit, maar ze zijn van onschatbare waarde als een verrassend intieme getuigenis van een charismatisch musicus.
Prijshistorie
* Prijshistorie bevat geen data van Amazon.
Prijzen voor het laatst bijgewerkt op: