Fundamenten

Pierrine Poget neemt je mee op een gedempte, beeldrijke tocht door Fundamenten. Met korte zinnen en flarden gesprek verbeeldt ze het verleden en de boerderij waar zij opgroeide: kindertijd, de overvloed van de natuur en de mensen die een indruk achterlieten. We reizen naar rivieren, bossen en weiden, maar ook naar het huis met erf, keuken en slaapkamer. De verleden tijd overheerst, terwijl heden en toekomst vaak via wat al gebeurd is worden beschreven. Poget ziet het bestaan als een voortdurend moment dat even later tot het verleden behoort, en elk gedicht schetst een taferel dat de lezer zelf invult. In weinig woorden vat ze een heel proces samen, zonder expliciet te worden en zonder sentiment te zwelgen. Die betovering blijft lang nadat je het gedicht hebt gelezen hangen.

Poget (1982) studeerde kunstgeschiedenis en Franse literatuur en werkte aanvankelijk voor verschillende toneelhuizen. Haar oeuvre telt drie bundels: C’était le mois de taille (2013), Ils étaient six ou sept, nés d’octobre (2015) en Fondations (2017), bekroond met de Prix de poésie C.F. Ramuz. In 2021 verscheen Warda s’en va. Carnets du Caire, waarmee ze genomineerd werd voor de Prix Médicis (essay). Katelijne De Vuyst (1958) vertaalt sinds 1995 Frans proza en poëzie naar het Nederlands en is de vaste vertaler van Olivier Rolin. Het boek heeft 116 pagina’s en verschijnt als eerste editie in paperback bij Poeziecentrum vzw.

Kenmerken

• Korte zinnen en flarden gesprekken
• Verhalende, evocatieve poëzie over verleden
• Thema’s: kindertijd, natuur, plattelandsleven
• Verleden als dominante tijd, heden/toekomst secundair
• Duidelijke beeldspraak zonder sentiment
• Lezer vult zelf de verhalen aan

Op het ritme van korte zinnen en flarden van gesprekken neemt Pierrine Poget ons mee naar het verleden en de boerderij waar ze opgroeide. Ze roept de kindertijd op, de natuur met haar weelde aan planten en dieren, de mensen die een stempel hebben gedrukt. We vergezellen haar naar de rivier, het bos of de weiden, of naar het huis met het erf, de keuken, de slaapkamer. De verleden tijd overheerst, en zelfs als de tegenwoordige of toekomende tijd wordt gebruikt, gaat het over dingen die zich op dat moment al (zullen) hebben voltrokken. Want zo kijkt Poget naar het bestaan: hoewel het heden de sterkste tijd is, behoort het een oogwenk later al tot het verleden. Elk gedicht, hoe kort ook, schetst een tafereel, roept een verhaal op dat de lezer zelf moet invullen. Want dat is de grote kracht van Poget: in enkele woorden weet ze een heel proces te vatten, zonder te expliciteren, zonder dat de tekst gaat zwelgen in sentiment. Van haar gedichten gaat een soort betovering uit, een bezwerend effect dat je niet loslaat, lang nadat je ze hebt gelezen.