Geen blad voor de mond!

Na tien jaar ijscoman is het verkopen van ijsjes leuk, maar ook geestelijk zwaar. Het werk kent veel factoren waar je als ijscoman weinig invloed op hebt: het weer, pech met de ijskar en persoonlijke gebeurtenissen zoals ziekte of verlies van dierbaren. Toch blijft het aangenaam om mensen te ontmoeten, kinderen te verrassen en positieve reacties te ontvangen. Dit boek geeft een eerlijk beeld van die combinatie van plezier en uitdaging en vertelt hoe het beroep ook emoties losmaakt, waarbij de uitspraak “IJscoman word je niet, dat ben je!” centraal staat. Eindeloos bezig zijn met de dagelijkse praktijk en de ervaringen daarbuiten vormen samen het verhaal.

Daarnaast toont het boek hoe de buitenwereld meeleeft: er zijn publicaties in kranten en media-aandacht, waaronder een TV-programma waarin de gift van de ijskar wordt uitgelicht en lokale radio-aandacht. Door dit alles leer je hoe een passie voor ijs ook buiten de praktijk om betekenis kan krijgen en welke lessen daaruit getrokken kunnen worden.

Kenmerken

• Realistisch beeld van tien jaar ijscoman zijn
• Focus op menselijk contact en plezier, ondanks tegenslagen
• Externe factoren zoals weer, pech en kosten genoemd
• Verhalen over reacties van mensen en kinderen
• Media-aandacht en publieke belangstelling komen aan bod
• Leven naast het vak wordt beschreven