Germ Free Adolescents
Uitgelicht
|
19,99 |
Naar shop
|
|
19,99 |
Naar shop
|
|
19,99 |
Naar shop
|
Beschrijving
Bol
Germfree Adolescents is het debuutalbum uit 1978 van de Engelse punkrockband X-Ray Spex, een mijlpaal in het punkgenre waarin rauwe energie wordt gecombineerd met new wave-elementen. Met de opvallende Poly Styrene als zangeres, Jak Airport op gitaar, Paul Dean op bas, Rudi Thomson op saxofoon en B.P. Hurding op drums, legt de plaat het explosieve geluid van de band vast door middel van gitaargedreven punkpopriffs met een vrolijke reggaeritme en een dubieus gestemde saxofoonsectie. Critici als Charles Shaar Murray prezen de geweldige teksten, de knappe hooks en de innemende onschuld, terwijl Tim Lott het album omschreef als vrolijke, opvallende kitsch voor verfijnde headbangers, hoewel sommigen opmerkten dat de mix van eerdere singles ten koste ging van nieuw materiaal. Het album bekritiseert consumptiefantasiën, vervreemding en een steriele, kunstmatige wereld, met de bruisende, dissonante, krachtige en rauwe zang van Poly Styrene die vrolijke moralistische boodschappen overbrengt. Ondanks gemengde recensies over het hergebruikte materiaal, werden de pakkende, eenvoudige riffs en de verstandige programmering geprezen. NME plaatste het album op de negende plaats in de lijst van beste albums van 1978 en Robert Christgau noemde het een van de sterkste Britse punkalbums. Latere lofbetuigingen zijn onder meer vermeldingen in Spin, Mojo en 1001 Albums You Must Hear Before You Die, waarmee het album zijn status als punkmeesterwerk bevestigde.
Germfree Adolescents is het debuutalbum uit 1978 van de Engelse punkrockband X-Ray Spex, een mijlpaal in het punkgenre waarin rauwe energie wordt gecombineerd met new wave-elementen. Met de opvallende Poly Styrene als zangeres, Jak Airport op gitaar, Paul Dean op bas, Rudi Thomson op saxofoon en B.P. Hurding op drums, legt de plaat het explosieve geluid van de band vast door middel van gitaargedreven punkpopriffs met een vrolijke reggaeritme en een dubieus gestemde saxofoonsectie. Critici als Charles Shaar Murray prezen de geweldige teksten, de knappe hooks en de innemende onschuld, terwijl Tim Lott het album omschreef als vrolijke, opvallende kitsch voor verfijnde headbangers, hoewel sommigen opmerkten dat de mix van eerdere singles ten koste ging van nieuw materiaal. Het album bekritiseert consumptiefantasiën, vervreemding en een steriele, kunstmatige wereld, met de bruisende, dissonante, krachtige en rauwe zang van Poly Styrene die vrolijke moralistische boodschappen overbrengt. Ondanks gemengde recensies over het hergebruikte materiaal, werden de pakkende, eenvoudige riffs en de verstandige programmering geprezen. NME plaatste het album op de negende plaats in de lijst van beste albums van 1978 en Robert Christgau noemde het een van de sterkste Britse punkalbums. Latere lofbetuigingen zijn onder meer vermeldingen in Spin, Mojo en 1001 Albums You Must Hear Before You Die, waarmee het album zijn status als punkmeesterwerk bevestigde.
Prijzen voor het laatst bijgewerkt op: