Gonga Congrescence (CD)
Uitgelicht
|
23,38
19,79 |
Naar shop
|
|
27,84 |
Naar shop
|
Beschrijving
Bol Partner
Gonga’s Concrescence, uitgebracht in 2013, is een stevig stonerrockalbum dat de evolutie markeert van de band uit Bristol naar een instrumentaal trio onder leiding van de broers George Elgie op gitaar en Thomas Elgie op drums, na het vertrek van zanger Joe Volk en een reeks bassisten. Na vijf jaar van bezettingswisselingen sinds hun vorige release, komt het album voort uit een riff-onderzoekslaboratorium met een dikke, krachtige holbewonersintensiteit vermengd met zachte, filosofische vlindergratie, en levert het hoog-octaan riffs doorspekt met psychedelische randjes en technisch vernuft voor de filosofische kenner.Dit 46 minuten durende epos verweeft donkere, gestructureerde grooves die doen denken aan de doomy uitvindingen van Black Sabbath, het kosmische gerommel van Hawkwind en de funky zwaarte van Budgie, terwijl het de behendige arrangementen van Queens of the Stone Age weerspiegelt in een meer organisch, omhullend geluid. Vlijmscherpe licks luiden extatische psychedelische freak-outs in, gruizige feedback stort zich in low-end doom, en wazige psych-stoner metal bouwt zich op van rustige woestijnsferen tot explosieve muren van fuzzy crunch, waardoor meeslepende auditieve landschappen ontstaan voor remote viewing en riff-verering.
Gonga’s Concrescence, uitgebracht in 2013, is een stevig stonerrockalbum dat de evolutie markeert van de band uit Bristol naar een instrumentaal trio onder leiding van de broers George Elgie op gitaar en Thomas Elgie op drums, na het vertrek van zanger Joe Volk en een reeks bassisten. Na vijf jaar van bezettingswisselingen sinds hun vorige release, komt het album voort uit een riff-onderzoekslaboratorium met een dikke, krachtige holbewonersintensiteit vermengd met zachte, filosofische vlindergratie, en levert het hoog-octaan riffs doorspekt met psychedelische randjes en technisch vernuft voor de filosofische kenner.Dit 46 minuten durende epos verweeft donkere, gestructureerde grooves die doen denken aan de doomy uitvindingen van Black Sabbath, het kosmische gerommel van Hawkwind en de funky zwaarte van Budgie, terwijl het de behendige arrangementen van Queens of the Stone Age weerspiegelt in een meer organisch, omhullend geluid. Vlijmscherpe licks luiden extatische psychedelische freak-outs in, gruizige feedback stort zich in low-end doom, en wazige psych-stoner metal bouwt zich op van rustige woestijnsferen tot explosieve muren van fuzzy crunch, waardoor meeslepende auditieve landschappen ontstaan voor remote viewing en riff-verering.