Grief Come To (CD)
Uitgelicht
|
19,54 |
Naar shop
|
|
19,79 |
Naar shop
|
Beschrijving
Bol Partner
Griefs tweede album, uitgebracht in 1994 onder de titel Come to Grief, is een monument in het doom- en sludgemetalgenre. Dit werk onderscheidt zich door zijn ongekende, duistere intensiteit en het constante gevoel van misère dat door iedere noot heen trilt. Het album is het resultaat van een collectieve worsteling met depressie, verveling en uitzichtloosheid, wat zich vertaalt in trage, haast kwellende ritmes en zwaar vervormde gitaartonen. De muziek kent nauwelijks variatie in tempo of sfeer, maar juist die monotonie vormt de kracht van het geheel; het is een koortsdroom die de luisteraar onherroepelijk meezuigt in zijn eigen wereld van ellende. De productie is schurend, rauw en levensecht, waardoor het lijkt alsof je samen met de band in de repetitieruimte staat en direct kunt ruiken aan de frustratie die uit elke noot klinkt. Come to Grief wordt vaak gezien als een mijlpaal binnen de sludge- en doomscène, juist omdat het album geen concessies doet aan verkoopbaarheid of toegankelijkheid. Het is een compromisloze uitbarsting van gevoelens, vastgelegd op een manier die destijds uniek was. Het geluid is dikker en complexer dan dat van soortgelijke bands uit die tijd; de gitaarakkoorden zijn voller en de bas brengt een extra laag melancholie. Waar veel bands binnen het genre proberen iets episch of bovenaards te maken, houdt Grief het hier bewust puur en aards; het is muziek die ontstaan is uit alledaagse wanhoop en daarom voor velen zo herkenbaar aanvoelt. Dit alles maakt Come to Grief tot een album dat niet alleen voor liefhebbers van extreem trage metal verplichte kost is, maar ook een belangrijke culturele lading heeft binnen het undergroundcircuit.
Griefs tweede album, uitgebracht in 1994 onder de titel Come to Grief, is een monument in het doom- en sludgemetalgenre. Dit werk onderscheidt zich door zijn ongekende, duistere intensiteit en het constante gevoel van misère dat door iedere noot heen trilt. Het album is het resultaat van een collectieve worsteling met depressie, verveling en uitzichtloosheid, wat zich vertaalt in trage, haast kwellende ritmes en zwaar vervormde gitaartonen. De muziek kent nauwelijks variatie in tempo of sfeer, maar juist die monotonie vormt de kracht van het geheel; het is een koortsdroom die de luisteraar onherroepelijk meezuigt in zijn eigen wereld van ellende. De productie is schurend, rauw en levensecht, waardoor het lijkt alsof je samen met de band in de repetitieruimte staat en direct kunt ruiken aan de frustratie die uit elke noot klinkt. Come to Grief wordt vaak gezien als een mijlpaal binnen de sludge- en doomscène, juist omdat het album geen concessies doet aan verkoopbaarheid of toegankelijkheid. Het is een compromisloze uitbarsting van gevoelens, vastgelegd op een manier die destijds uniek was. Het geluid is dikker en complexer dan dat van soortgelijke bands uit die tijd; de gitaarakkoorden zijn voller en de bas brengt een extra laag melancholie. Waar veel bands binnen het genre proberen iets episch of bovenaards te maken, houdt Grief het hier bewust puur en aards; het is muziek die ontstaan is uit alledaagse wanhoop en daarom voor velen zo herkenbaar aanvoelt. Dit alles maakt Come to Grief tot een album dat niet alleen voor liefhebbers van extreem trage metal verplichte kost is, maar ook een belangrijke culturele lading heeft binnen het undergroundcircuit.
Prijzen voor het laatst bijgewerkt op: