Grief Torso (2 LP) (Coloured Vinyl)
Uitgelicht
|
62,14
52,53 |
Naar shop
|
Beschrijving
Bol Partner
Grief's album Torso, uitgebracht in 1998, is een sleutelwerk in het sludge metal genre, geworteld in de donkere, trage sound van de Amerikaanse band uit Boston. Als studioalbum op Pessimiser Records belichaamt het de kenmerkende mix van zware, logge riffs en rauwe agressie die Grief perfectioneerde, met invloeden uit doom en hardcore die een sfeer van depressie en isolatie oproepen. De line-up, inclusief vocalist en gitarist Jeff Hayward, leverde een intens, throat-shredding geluid dat de band onderscheidde in de underground metalscene, terwijl drummerproblemen en een vijandige doom metal-omgeving hun bestaan kenmerkten.Torso verschijnt ook als 2 LP op gekleurd vinyl, wat het aantrekkelijk maakt voor verzamelaars die de fysieke présence van deze lompe sludge waarderen. Het album weerspiegelt Grief's evolutie na eerdere releases, met een speelduur van ruim een uur die de luisteraar onderdompelt in Miserably Ever After-achtige zwaarte, maar met een rauwere edge. Critici prezen het als relevant en entertainend, een brug tussen hardcore en metal die de New England-vibe van eenzaamheid vastlegt.
Grief's album Torso, uitgebracht in 1998, is een sleutelwerk in het sludge metal genre, geworteld in de donkere, trage sound van de Amerikaanse band uit Boston. Als studioalbum op Pessimiser Records belichaamt het de kenmerkende mix van zware, logge riffs en rauwe agressie die Grief perfectioneerde, met invloeden uit doom en hardcore die een sfeer van depressie en isolatie oproepen. De line-up, inclusief vocalist en gitarist Jeff Hayward, leverde een intens, throat-shredding geluid dat de band onderscheidde in de underground metalscene, terwijl drummerproblemen en een vijandige doom metal-omgeving hun bestaan kenmerkten.Torso verschijnt ook als 2 LP op gekleurd vinyl, wat het aantrekkelijk maakt voor verzamelaars die de fysieke présence van deze lompe sludge waarderen. Het album weerspiegelt Grief's evolutie na eerdere releases, met een speelduur van ruim een uur die de luisteraar onderdompelt in Miserably Ever After-achtige zwaarte, maar met een rauwere edge. Critici prezen het als relevant en entertainend, een brug tussen hardcore en metal die de New England-vibe van eenzaamheid vastlegt.
Prijzen voor het laatst bijgewerkt op: