Guided By Voices Self Inflicted Aerial Nostalgia (LP)

Self-Inflicted Aerial Nostalgia is een LP van Guided By Voices die geldt als het keerpunt waarop de band haar kenmerkende lo-fi indierock-geluid begon te definiëren. Het album verscheen in 1989 en wordt gezien als hun eerste plaat waarop de later zo invloedrijke stijl en spontaniteit duidelijk hoorbaar zijn. Hier begon de groep rond Robert Pollard zich te onderscheiden van haar vroege invloeden en stapte ze af van de traditionelere, cleane sound van hun vorige albums. De nummers zijn soms fragmentarisch, ruw en eigenzinnig, maar juist deze kenmerken gaven de band de creatieve vrijheid en identiteit waarmee ze later beroemd zouden worden. Het genre van het album is een unieke mix van lo-fi indierock met duidelijke invloeden uit psychedelische pop en jarenzeventig rock. De rauwe productiestijl, opgenomen op een 8-track in een garage, draagt bij aan het charmante en authentieke karakter van de muziek. Ondanks de eenvoudige middelen waarover de band beschikte, zitten de songs boordevol melodieuze vondsten en eigenzinnige tekstflarden die typerend zijn voor Guided By Voices. Enkele opvallende tracks van het album zijn The Future is in Eggs, waarmee het album sludgy en onvoorspelbaar opent, en Paper Girl, dat fraai schakelt tussen een gruizige intro en een meer folky middenstuk. Ook Slopes of Big Ugly valt op door zijn dromerige, mysterieuze sfeer. Deze nummers illustreren hoe de band experimenteert met structuur en sfeer, zonder de hooks uit het oog te verliezen. Self-Inflicted Aerial Nostalgia is een LP, geliefd bij fans die de ruwe, oprechte energie van Guided By Voices weten te waarderen. Het album markeert het begin van de 'gouden periode' van de band en neemt binnen het oeuvre een bijzondere plek in als het moment waarop het eigenzinnige, lo-fi geluid van de groep definitief werd gevonden.